donderdag 18 december 2014

Autisme: Kerstdinerstress

Heel Facebook staat er vol mee: Prachtige foto's van kinderen op hun paasbest, mooie kleren, haren in de plooi, al dan niet poserend voor een kerstboom voor het ultieme kerstgevoel, klaar voor het kerstdiner op school. Deze foto's zijn gemaakt door zeer trotse ouders, héél begrijpelijk, het zijn ook stuk voor stuk plaatjes om te zien.
Andere foto's zijn van moeders druk met de voorbereidingen van gerechten voor het kerstdiner, of foto's met het resultaat van al die inspanningen, het ene idee nog origineler dan het andere.

Bijna zou ik zeggen, gelukkig hebben wij dit niet. Geen school, dus geen kerstdiner en dus geen stressvolle voorbereidingen.

Bijna, want eigenlijk ben ik stikjaloers op al die ouders en denk ik nu vooral aan hoe het eigenlijk zou moeten zijn.
L. hoort dan in groep 2 te zitten qua leeftijd, gaat naar de school die we al hadden uitgezocht toen ik zwanger was (mijn oude werkgever. Misschien zou ik er zelf nog wel werken zelfs!).
Thuis zoeken we samen zijn kleding uit: overhemdje aan, giletje erover of een leuk vlinderstrikje. Haren in de gel, schoenen nog even poetsen en dan poseren voor de kerstboom om dit mooie plaatje vast te leggen op de foto. Dan gaan we op de fiets naar de school, L. fietst zelf naast mij. Ik heb de schaal met hapjes die ik uiteraard zelf gemaakt heb mee. Als we bij school zijn aangekomen en de gezellig aangeklede klas binnenlopen wordt L. enthousiast begroet door de andere kinderen.

Tsja. De realiteit is dat ik nu rouw om het kind wat ik niet heb maar zo gewenst heb. Neemt niet weg dat ik zielsveel van L. houd, maar soms kan ik van ogenschijnlijk kleine dingen heel verdrietig worden omdat het zó anders is gelopen dan we van te voren bedacht hadden.

Geen opmerkingen: