zaterdag 17 oktober 2015

Autisme: Hoe ik mindfulness leer van mijn zoon




Prachtig kunstwerk, niet? Gemaakt door L. Ik werd echt geraakt erdoor, dat is de definitie van kunst toch? Ik vond het wel waard om het in te lijsten en een mooie plek te geven in de speelkamer.

Wat het voorstelt? Geen idee, dat kan niemand je vertellen, ook de maker niet. Of vooral de maker niet. Maar dat maakt het ook zo mooi en zo typisch L., hij doet gewoon.

L. maakt wel vaker iets op het KDC wat hij dan meekrijgt naar huis. Waarom maakt dit werkje dan zoveel los bij mij?

Dit is iets wat L. echt zelf gemaakt heeft, zonder voorbeeld of zonder een vooraf bedacht eindproduct. Dit komt echt uit hemzelf, dat maakt het al bijzonder. Als L. tekent, dan zijn het 2 lijnen normaliter (met 1 kleur potlood) en dan is ie er wel alweer klaar mee.
Dat hij de aandacht en concentratie op heeft kunnen brengen om dit te schilderen is echt fantastisch. Dat geeft toch ook wel hoop voor de toekomst. L. heeft nu ook creatieve therapie 1 op 1 sinds enkele weken, waarschijnlijk dat dit ook invloed heeft op zijn spanningsboog.

In een filosofische bui kan ik lang nadenken over verschillende levensvraagstukken. Wat is het doel, is er wel een doel etc. etc.
Was ik voorheen bezig met mijzelf te bewijzen tegenover mijn omgeving (en vooral mijzelf) door de lat alsmaar hoger te leggen en ging ik onderdoor aan mijn perfectionisme, ben ik nu zoekende naar wie ik eigenlijk ben en wat ik wil bereiken in mijn leven. Presteren, daar draait het in onze maatschappij om en daar kom je echt niet onderuit wil je op een volwaardige manier deelnemen hieraan.

L. heeft hier totaal geen besef van. Hij hoeft niet de beste, slankste, mooiste, slimste, leukste, stoerste, dapperste te zijn. L. is gewoon L. en doet zijn ding. Hij leeft in zijn eigen bubbel en voelt niet de prikkel te moeten presteren. Was voorheen dit besef wel pijnlijk en soms wel een bron van ergernis, geeft dat nu vooral rust en kan ik de mooie kanten ervan ook zien.
L. is bijvoorbeeld goudeerlijk, want hij kan niet liegen. Hij beseft niet dat dit sociaal gezien ook wel handig kan zijn. Of ziet de oorzaak-gevolg relatie niet. R. heeft dat wel al goed door, die schuift de schuld dan ook op L. wanneer hij hiertoe de kans krijgt.


Mindfulness, dat wat veel mensen nastreven, het leven in het moment, in het hier en nu zonder je druk te maken over je toekomst of verleden; L. doet het van nature. Hij heeft wel last van (voor ons irrationele) angst voor bepaalde dingen, maar hij vraagt zich nooit af of dat wat hij doet wel goed genoeg is, of hij wel voldoet aan de norm. Hij is.

Als ik de zin formuleer, ik ben; vul ik dat automatisch aan. Met allerlei subjectieve oordelen. Ik ben te zwaar. Ik ben een zeur. Ik ben al oud. Ik ben niet goed genoeg etc.

Als je aan L. vraagt, wat ben jij? Ik ben 6 jaar. Ik ben een jongen. Dat staat allemaal onomstotelijk vast, dat klopt helemaal. L. kent zichzelf geen subjectieve oordelen toe.

Ik vind dat prachtig en bewonderenswaardig, ik kan op dat gebied nog veel van hem leren.


Geen opmerkingen: