dinsdag 7 juni 2016

Depressie: Schilderen 2


Soms helpt het, schilderen. Na het gesprek met het CIZ maandag omtrent mijn bezwaar op de beslissing dat L. niet thuishoort in de WLZ was ik helemaal kapot. Op. Leeggezogen.

Het ging als vanzelf, ik had niks in mijn hoofd, dit kwam er zo uit eigenlijk toen ik aan het schilderen was. Bijzonder. Maar ergens ook wel logisch. Zo voelt het namelijk ook, alsof ik verdrink.

Het zou nu toch wel eens een keer beter moeten gaan? Ik kan nog steeds niet met tegenslagen omgaan. Ik ben al bijna 3 jaar in gevecht met mijn depressie, gaat het nou ooit nog anders worden? Als het altijd zo blijft hoeft het van mij niet meer, ik ben het strijden zo, zo, zo beu. Zo ontzettend beu.

Geen opmerkingen: