<script> <style>

zondag

Autisme: Alleen (!) naar een feest van judo #mijlpaal

L. heeft een feestje. Van judo. Alleen. Dit is de allereerste keer dat we hem ergens naartoe brengen en er zelf niet bij blijven.

Ik heb al een week lang een knoop in m'n maag en telde de minuten op de klok vandaag. Ik wilde hem om 6 uur wel weer ophalen, W. vond dat we gewoon moeten wachten tot het eind. Het feest was van 4 tot 8, in Coevorden, op een voor hem onbekende locatie. Wie het spannender vindt van te voren, L. of ik? Het spant erom.

W. heeft hem heen gebracht en in eerste instantie ging het niet zo top. Het vertrek thuis ging al niet van harte, maar dat is eigenlijk altijd zo met judo, onder groot protest en met veel geschreeuw zet ik hem 's maandags om 6 uur in de auto. Eenmaal op plek van bestemming is het prima en gaat hij wel naar binnen, het zijn de overgangen waar L. steeds meer moeite mee lijkt te hebben de laatste tijd.

Hij moest naar binnen gedragen worden (als hij iets eng vindt, wil hij op de arm. Ook bij Pontes gebeurt dat regelmatig, als het te druk is voor hem). Eenmaal binnen bleef hij op de gang staan met z'n handen op zijn oren en kroop hij weg in een hoekje. W. is naar huis gereden om de gehoorbeschermers op te halen, dat helpt hem omdat het geluidsniveau dempt en dus de auditieve prikkels reduceren.
Zijn bijtarmband had hij gelukkig wel mee en beet ie ook constant op, zijn manier om het teveel aan prikkels te reguleren, al knagend op de armband heeft W. hem bij  de judoleidster achter gelaten.

Toen W. terug was bleek L. zich inmiddels al prima te vermaken, ze hadden al gedanst op de dansvloer zelfs (!).
Hij kent iedereen wel, hij judoot er al sinds juni vorig jaar, maar normaal ziet hij iedereen alleen in judopak natuurlijk. In deze setting is het lastig iedereen te plaatsen.

Ik ben ondertussen steeds maar bezig thuis, ter afleiding, haha. Eten koken, toetje maken, een courgettecake maken, zelf kaarsen maken, opruimen etc. Ik kan niet stil zitten en ben bijzonder productief. De begeleiding heeft onze telefoonnummers natuurlijk, ze hebben beloofd ons te bellen wanneer het niet meer gaat. Ik had m'n telefoon continu binnen handbereik natuurlijk en heb wel tien keer gecontroleerd of ik het geluid wel aan had en de batterij nog wel vol genoeg was. Stresskip, I know.

Om half 8 kon ik de spanning niet meer aan en gingen we L. ophalen. Hij blijkt zich prima vermaakt te hebben, hij heeft ook gegeten van het buffet zelfs ("wat mag hij hebben?" Alles, hij eet alleen vrijwel niets) en heeft nog een poos op schoot gezeten bij een van de lesondersteuners waar hij normaal met de judoles toch niet naartoe trekt.

Zodra we gespot zijn is het wel meteen klaar wat L. betreft, jas aan en naar huis toe, we kunnen hem nog net tegenhouden bij de deur voordat ie weg stormt. Er zijn heel veel foto's gemaakt, de fotograaf wilde het nog laten zien maar de spanning is te veel voor L. en we gaan maar naar huis toe.
In de auto kan hij niets hebben van R., we mogen niet tegen hem praten en huis duikt hij op de bank onder een deken en met de tablet. Even weer acclimatiseren. Wat ben ik trots! En blij dat ik eindelijk weer normaal kan ademhalen.
Weer een mijlpaal bereikt vandaag!

Geen opmerkingen: