When it's dark look for stars

Ik loop graag hard. Nou ja,over het algemeen dan. Er zijn ook dagen, vooral de laatste tijd, dat ik totaal geen zin heb en niet vooruit te branden ben. Hardlopen is goed tegen de depressie en angststoornis. Het is goed tegen de extra kilo's die ik erbij heb gekregen door een combinatie van emotie-eten (jezelf volstoppen zodat je even niets voelt), vergrote eetlust door de medicatie (antidepressiva en antipsychotica) en flinke alcoholinname (ook weer om te verdoven, even niets voelen). Klinkt heftig zo, maar dit is nu mijn realiteit. Ik probeer om de dag hard te lopen. Sinds kort doet vriendlief met me mee op aanraden van zijn therapeut en rennen we samen een rondje op zijn vrije dagen. Maar wat nou als het je hardloop-dag is en je echt zo geen zin hebt?

Mensen vonden het vooral erg dapper, dat ik zo open durf te zijn en een erg kwetsbaar moment van mijzelf heb vastgelegd. Ik deel het om inzicht te geven in de bizarre wereld van een depressief hoofd. De zelfverachting is pijnlijk om te zien. Maar dit is mijn realiteit. Ik vond mezelf zo verschrikkelijk stom en niet de moeite waard en wist zeker dat iedereen dat zou vinden. Daarom heb ik ook de foto gemaakt; "Als ik dit deel haken al mijn volgers af. Hier zit niemand op te wachten. Doe maar, deel maar."  Ik heb duidelijk last van hechtingsproblematiek, nu op mijn drieëndertigste worstel ik er nog enorm mee. Ik ben mij er van bewust, dat is stap 1 toch? Inderdaad haakten er een aantal mensen af, maar de reacties waren overweldigend. Het is doodeng, zo open te zijn, maar broodnodig. Pas als je inzicht heb in hoe een depressie is kan er begrip voor komen.

Op een maandag kreeg ik een rouwkaart, mijn opa van vaders kant is overleden; woensdag was de crematie. Ga ik heen of niet? Natuurlijk wil ik heen, voor mijn oma, voor de rest van de familie maar ook om zelf afscheid te kunnen nemen van mijn opa. Maar mijn vader zal ook zeker aanwezig zijn daar. Kan ik dat aan, die confrontatie met hem?

Social media zijn erg leuk en vergroten mijn wereld enorm, maar steeds vaker loop ik er tegenaan dat bij een aantal mensen, wanneer ze anoniem kunnen reageren, de grenzen van fatsoen weg zijn en heel naar kunnen reageren. Zo heb ik op Twitter iemand geblokkeerd omdat diegene, mij onbekend, op álles wat ik deelde negatief reageerde.

Niet goed. Het gaat niet goed. Het is een optelsom van vele kleine dingen die op zichzelf staand niet onoverkomelijk zijn maar allemaal samen ervoor zorgen dat het leven te overweldigend is en mijn hoofd aan de noodrem trekt. En bij mij uit zich dat in suïcidaal zijn. Mooier kan ik het niet maken, dat is wat deze slopende ziekte met me doet. Vaak is de aanleiding niet meteen duidelijk en lijkt het me te overvallen, maar met behulp van mijn therapeut kom ik toch vrij snel wel achter de oorzaak. Ik heb weinig (of geen?) veerkracht, bij 2 tegenslagen stort ik weer volledig in.

IK KEN NIEMAND ANDERS DIE ZO EERLIJK DURFT TE ZIJN OVER DE RAUWE KANT VAN HET LEVEN. DEBBIE BLOGT ONDER ANDERE OVER HAAR DEPRESSIE, BURN-OUT, HAAR TWEE PRACHTIGE ZOONS WAARVAN DE OUDSTE GEHANDICAPT IS. ZE DOET ER ALLES AAN OM ZICH WEER HAPPY TE VOELEN. DAAROM IS ZE VEGAN GEWORDEN EN DEELT ZE HAAR WEG NAAR GELUK. HAAR PUURHEID EN ONTWAPENDHEID RAAKT MIJ ENORM. MAAK KENNIS MET DEZE KRACHTIGE EN MOOIE VROUW.  ♥

IK KEN NIEMAND ANDERS DIE ZO EERLIJK DURFT TE ZIJN OVER DE RAUWE KANT VAN HET LEVEN. DEBBIE BLOGT ONDER ANDERE OVER HAAR DEPRESSIE, BURN-OUT, HAAR TWEE PRACHTIGE ZOONS WAARVAN DE OUDSTE GEHANDICAPT IS. ZE DOET ER ALLES AAN OM ZICH WEER HAPPY TE VOELEN. DAAROM IS ZE VEGAN GEWORDEN EN DEELT ZE HAAR WEG NAAR GELUK. HAAR PUURHEID EN ONTWAPENDHEID RAAKT MIJ ENORM. MAAK KENNIS MET DEZE KRACHTIGE EN MOOIE VROUW. ♥ Wauw, ik werd geïnterviewd door Claire's Mission!  Dat mijn verhaal interessant genoeg zou zijn voor een groot publiek, ik durf het niet te geloven. Maar heb toch ja gezegd! Je leest het hier: http://clairesmission.com/blog-post/interview-debbie-haveman/

Het moeilijkste wat er is is machteloosheid. Niet de controle hebben of invloed kunnen uitoefenen op gebeurtenissen. En onrechtvaardigheid, daar loop ik steeds weer tegenaan.

Morgen is mijn jongste zoon jarig. Ik ben al dagenlang bezig met de voorbereidingen ervan; welke taarten ga ik maken, waarop gaat hij trakteren? Ik wil iets wat aanspreekt, maar ook veganistisch is. Ook moet het enigszins verantwoord zijn, en natuurlijk ook creatief, want dat ben ik tenslotte toch wel en dat moet ook blijken uit de traktaties. Het zijn ook mijn oud-collega's, ik heb ook op die school gewerkt, ik wil de perfecte-verantwoorde-en-toch-ook-leuke-traktatie maken natuurlijk. Kortom, het aandachtspunt zou moeten zijn: Vindt R. het leuk en lekker? En is nu geworden "ik wil niet falen, ik hoop toch zo dat iedereen mij leuk/creatief/etc. vindt".

"Lekker gesport gisteren?"  "Ja man, ik heb nu echt wel last van MS, die spierpijn is niet te harden". "Wat is er aan de hand?"  "Last van darmkanker".  "Oh, dat meen je niet, wat afschuwelijk!"  "Ja, obstipatie hebben is echt naar". Dingen die je niet zult zeggen, omdat het een idiote vergelijking is. Bij diarree zeg je ook niet dat je meteen last hebt van de ziekte van Crohn, na een nachtje niet zo lekker slapen heb je ook niet meteen leukemie. Diagnoses stellen bij lichamelijke klachten en ziektes laten we over aan professionals, wat logisch is omdat zij er verstand van hebben en voor geleerd hebben.

Bijna iedereen piekert wel eens of twijfelt of de keuzes die hij maakt wel de juiste zijn. Ik weet niet anders dan dat ik dit doe, dag in dag uit. Bij elke handeling die ik verricht is er een kritische stem. Nou ja, niet een kritische stem maar een stem die me afkraakt en de grond in trapt is een betere omschrijving.

Vriendschap: Een gelijkwaardige verbondenheid tussen twee of meer mensen op basis van structurele wederzijdse belangstelling en sympathie. Hoe belangrijk en hoe waardevol vriendschap is ben ik in de afgelopen jaren wel achter gekomen.Het is fijn om mensen om je heen te hebben die je snappen, die echt naar je luisteren en die oprecht zijn. Voor mijn gevoel was de balans de afgelopen jaren er helemaal niet meer, ik was veel te bang om op mensen te leunen, bang dat ze me als een last zouden zien en de vriendschap zouden beëindigen. En dat terwijl ik de afgelopen jaren juist (her)nieuw(d)e vriendschappen heb gesloten. Zij vinden dus duidelijk niet dat ik alleen maar een last ben, ik voeg wel wat toe aan hun leven, anders was het contact er niet meer geweest. Mensen doen dit niet uit medelijden met me, een vriendschap opbouwen en onderhouden.

"Ik hou van je", zei vriendlief en voor het eerst in de ruim vijftien jaar dat we nu samen zijn geloofde ik hem. Ik geloofde dat hij het oprecht meende. Ik geloofde dat ik daadwerkelijk iets toevoegde aan zijn leven, dat het leven mét mij echt leuker is en meerwaarde heeft. Ik geloofde ook dat het voor de kinderen beter is als ik er wel ben, in plaats van wat de depressie mij al vier jaar influistert; "je bent een belasting voor deze wereld, ook je kinderen zijn beter af zonder je. Wat hebben ze aan een labiele moeder die om de haverklap huilt. Die het voorbeeld geeft dat jezelf haten normaal is. Die bij elk compliment meteen zichzelf naar beneden moet halen en dat compliment moet ontkrachten". De mist klaarde op, het ademhalen ging als vanzelf en het werd af en toe zelfs stil in mijn hoofd die dag. De continu mijzelf bekritiserende stem verstomde, er was ruimte voor zelfcompassie. Nou moet ik ook zeggen dat ik de hele dag en de dag erna bezig ben geweest, ...

Mijzelf aansluiten bij een loopgroep denk ik al een tijdje over na. Het lijkt me prettig niet zomaar wat te doen met hardlopen, maar begeleid te worden door mensen die er echt verstand van hebben en dat er een logische opbouw zit in de trainingen. Nou loop ik vooral om mijn hoofd leeg te maken en niet zozeer met een bepaald doel; ik heb al halve marathons gelopen, obstakelruns gedaan, en een zeer snelle 5 kilometer én 10 kilometer gelopen. Ik doe al een tijdje niet meer mee met wedstrijden omdat ik bang ben mijn tijden niet meer te kunnen verbeteren. Ik ben door medicatie ten gevolge van m'n zware depressie ruim 10 kg aangekomen. Natuurlijk ben ik blij dat het helpt en ik er nog ben, maar op de wat betere dagen maak ik me erg druk om m'n gewicht. De loopgroep Codac organiseerde een tienweekse clinic in aanloop naar de Grachtenloop, het jaarlijkse loopfestijn in Coevorden. Deelname was gratis, de trainingen waren op een dinsdagavond (die avond kan ik wél) en als bo...

M'n oudste zoon en ik, hij was uitgeput na 13 km wandelen. De schat.  We zijn een midweek naar de Veluwe geweest met zijn vieren. Heerlijk en broodnodig. M'n oudste heeft een onderwijsontheffing, omdat zijn stoornissen en gedrag zo complex zijn dat school niet mogelijk is. Nog maar enkele weken geleden hebben we afscheid moeten nemen van het perspectief van onderwijs, dat dat hetgeen is waar we naartoe werken. Emotioneel valt me dat behoorlijk zwaar. De jongste is nog geen 5 en is nog niet officieel leerplichtig, reden genoeg om nu even een midweek er tussenuit te gaan met zijn vieren, dat doet ons alle vier altijd ontzettend goed. Buiten het seizoen is het een stuk rustiger, de kans op een geslaagde vakantie wordt voor L. dan een stuk groter.

Afgelopen donderdag hadden we een gesprek bij het expertisecentrum van mijn zoon over de uitkomst van de onderzoeken en tests die gedaan zijn. De getallen had ik al eerder gehoord, daar had ik zelf om gevraagd omdat het me te lang duurde te wachten op het gesprek, omdat ik zelf op het (voortgezet) speciaal onderwijs gewerkt heb weet ik de cijfers te vertalen en wat het betekent.

"Je moet gewoon van jezelf leren houden!" "Je moet niet alles zo persoonlijk opvatten. Zet je er overheen." "Je moet gewoon de situatie accepteren." "Je moet gaan sporten, door de endorfines kom je wel uit je depressie." "Je moet gewoon weer aan het werk gaan, dat is goed voor je eigenwaarde." "Je moet gezond gaan eten, je bent wat je eet. Eet je troep, dan voel je je slecht." "Je moet matigen met cafeïne, een cafeïne-verslaving zorgt ook voor somberheid." "Je moet alcohol laten staan, je voelt je even goed en kunt dan in slaap vallen, maar je slaapt lichter en minder goed en de nare gevoelens komen erna dubbel zo hard terug." "Je moet geen medicatie slikken, dat is maar onzin! En verslavend!" "Je moet CBD olie nemen, dat is veel beter dan die drugs die de psychiater voorschrijft." Of visolie en andere supplementen, schijnt ook bij heel veel mensen te werken.

M'n emoties zitten me flink in de weg deze week, ik ben erg labiel en de tranen vloeien snel. Ik ben boos, woest, witheet, verdrietig, rouwig, angstig, trots, blij, moet huilen van het lachen. Alles wisselt elkaar in een rap tempo af.

M'n oudste gaat eens per twee weken een nachtje uit logeren bij het expertisecentrum, zodat de rest van het gezin even kan bijkomen en de jongste onze onverdeelde aandacht kan krijgen. Voor de jongste is dit erg goed, dat merken we bijvoorbeeld aan het feit dat ie vrijwel altijd dan 's middags in slaap valt op de bank. Ook worden we één ochtend niet allemaal om 6 uur (of eerder) wakker gemaakt door onze enthousiaste stuiterbal die niet te houden is omdat ie zijn medicatie nog niet heeft gehad. Één nacht is te doen voor L., meer nachten was geen succes en hebben we weer teruggebracht tot 1. Het ging een tijd lang weer erg slecht met me, op aanraden van mijn therapeut gaat R. nu zo ongeveer eens per maand een nachtje logeren bij mijn moeder en stiefvader. Het was of hulp vragen of een opname, even ter illustratie hoe diep ik zat.

Ik merk steeds vaker dat mijn kinderen mijn gedrag spiegelen. Of is het juist dat ik hen spiegel? Gister had ik een tien minuten gesprek met de leerkracht van R. Vorige keer sprak ik mijn zorgen al uit over hoe vrij R. is, hoe hij knuffelt met iedereen en ze kusjes geeft, niet alleen de juf en klasgenoten maar ook de conciërge, stagiaires, directeur etc. Het is vreselijk lief en aandoenlijk, maar ook wel lastig. Waar leg je de grens? Want veel kinderen zijn er helemaal niet van gediend, Hij geeft veel maar krijgt het niet terug. Zo sneu om te zien, dat doet echt pijn, de teleurstelling. Ook is R. ontzettend aan het compenseren, dat zie ik thuis ook veel; Als juf boos is op een kind en moppert komt R. naar haar toe om haar te knuffelen/kus geven. Om haar te troosten zeg maar. Thuis doet hij dat ook, als ik mopper op L. omdat hij de kat molesteert bijvoorbeeld komt R. er tussendoor en vraagt om bevestiging dat hij het wel goed doet. "Ik doe dat niet mama, poes plagen, ik ga h...