When it's dark look for stars

Verlammend, deze coronatijd. Er komt niets uit mijn handen, ik sta in de overleefmodus en verval in vluchtgedrag door te overeten, te veel drinken, piekeren & malen waardoor ik niet kan slapen en ik ben kortaf en kan weinig verdragen. Soms gaat het helemaal mis en is het stemmetje wat me aanspoort tot wel heel permanente oplossingen niet te verstommen. Ik fantaseer over hoe het zal zijn als vriendlief en ik uit elkaar gaan, met co-ouderschap heb ik de helft van de tijd mijn handen vrij. Misschien dat ik dan weer normaal kan ademhalen? Humor helpt Ja maar, je hebt toch zelf voor kinderen gekozen?!?!  Is een reactie die ik kreeg toen ik bovenstaand grapje plaatste over kinderen en coronatijd, dat even alleen op de wc zitten je enige momentje rust is. Humor is mijn manier van coping, om om te gaan met onze bijzondere realiteit. Humor, hoe zwarter hoe beter, is wat onze relatie goed houdt en ons op de been houdt. Want het is een heel heftige combinatie die we hebben aan onze zoons;...

"Mama, L. is anders dan ik hè? Het lijkt wel of hij niet kan luisteren. Hij wordt ook zo vaak boos". Een zeer rake analyse van mijn vierjarige. Het verschil tussen hen wordt zo groot dat ze het beide beginnen op te merken. We hebben nieuwe buren; een leuk stel met 2 dochters die qua leeftijd perfect aansluiten bij mijn kinderen. R. is ook zo verschrikkelijk blij en speelt elk moment dat het kan met ze. Ze fietsen rondjes om het blok, spelen om beurten bij ons of bij hen thuis en vermaken zich uitermate met zijn drieën. Ze hebben alle drie vakantie, L. gaat gewoon naar het expertisecentrum doordeweeks dus is dat geen probleem en kan ik ook wat klussen in en om het huis doen; ik hoef er niet constant bovenop te zitten zoals met L. moet.