When it's dark look for stars

"Ik hou van je", zei vriendlief en voor het eerst in de ruim vijftien jaar dat we nu samen zijn geloofde ik hem. Ik geloofde dat hij het oprecht meende. Ik geloofde dat ik daadwerkelijk iets toevoegde aan zijn leven, dat het leven mét mij echt leuker is en meerwaarde heeft. Ik geloofde ook dat het voor de kinderen beter is als ik er wel ben, in plaats van wat de depressie mij al vier jaar influistert; "je bent een belasting voor deze wereld, ook je kinderen zijn beter af zonder je. Wat hebben ze aan een labiele moeder die om de haverklap huilt. Die het voorbeeld geeft dat jezelf haten normaal is. Die bij elk compliment meteen zichzelf naar beneden moet halen en dat compliment moet ontkrachten". De mist klaarde op, het ademhalen ging als vanzelf en het werd af en toe zelfs stil in mijn hoofd die dag. De continu mijzelf bekritiserende stem verstomde, er was ruimte voor zelfcompassie. Nou moet ik ook zeggen dat ik de hele dag en de dag erna bezig ben geweest, ...

"Je moet gewoon van jezelf leren houden!" "Je moet niet alles zo persoonlijk opvatten. Zet je er overheen." "Je moet gewoon de situatie accepteren." "Je moet gaan sporten, door de endorfines kom je wel uit je depressie." "Je moet gewoon weer aan het werk gaan, dat is goed voor je eigenwaarde." "Je moet gezond gaan eten, je bent wat je eet. Eet je troep, dan voel je je slecht." "Je moet matigen met cafeïne, een cafeïne-verslaving zorgt ook voor somberheid." "Je moet alcohol laten staan, je voelt je even goed en kunt dan in slaap vallen, maar je slaapt lichter en minder goed en de nare gevoelens komen erna dubbel zo hard terug." "Je moet geen medicatie slikken, dat is maar onzin! En verslavend!" "Je moet CBD olie nemen, dat is veel beter dan die drugs die de psychiater voorschrijft." Of visolie en andere supplementen, schijnt ook bij heel veel mensen te werken.