When it's dark look for stars

Het is lang geleden dat ik wat geschreven heb, er is veel gebeurd en ik verlies me regelmatig in de angst en paniek dat er "toch niemand op jou zit te wachten, waarom doe je in godsnaam die moeite om het op te schrijven, alsof ook maar íemand geïnteresseerd is in jouw zeurstukjes, want lekker positief zijn ze meestal niet". Dit speelt al lang, een vriendin merkte terecht op dat ik alleen nog maar jubelende stukjes schreef over Liam bijvoorbeeld, dat de zwaarte van de zorg waar ik het met haar wel over had ik niet meer beschreef in mijn blogs. Terwijl ik juist was begonnen ooit met bloggen om een inzicht te geven in ons niet-zo-gemiddelde leven, de moeilijke kanten en de mooie lichtpuntjes.

Het is alweer een tijd geleden dat ik geschreven heb over mijn depressie en de zoektocht naar beter worden. Ik blijf het een lastig onderwerp vinden, durf ook niet zo goed te schrijven, want wie zit er nou eigenlijk op te wachten vertel ik mijzelf steeds én het is tot nu toe nog niet echt een leuk verhaal met een happy ending, ik zit er nog middenin.

Mijn oma is overleden, de moeder van mijn vader. Vorige week mochten we met ons gezin afscheid nemen van haar, het was fijn dat dat nog kon dankzij de Stichting Wensambulance. Wel merk ik dat dit veel oud zeer oproept bij me. Bij het afscheid nemen zou mijn vader ook aanwezig zijn, ik heb er niet van geslapen de dagen ervoor. Ik zag (en zie) ontzettend op tegen wat het weerzien met hem bij mij teweeg brengt. (Maar gelukkig was hij die dag er niet bij.)

Persoonlijke tas Roan was deze week aan de beurt om een persoonlijke tas te maken en mee te nemen naar zijn plusklas, Breinstein. In deze tas mag hij 5 items doen die bij hem passen en vertellen waarom dat zo is. Een mooie manier om kinderen meer over zichzelf te laten vertellen. Maar ja, wat moet er nou in? Best een lastige opdracht vond Roan. De gesigneerde voetbal, die hij vorig jaar kreeg toen hij "pupil van de week" was bij zijn voetbalclub. Dan ook maar het shirt van zijn tenue, want voetballen doet hij erg graag. Ook de Nintendo switch moest mee, want ook gamen doet hij graag, het liefst de hele dag door. Onze katten zijn ook belangrijk voor hem, dus kleurde hij een mooie kleurplaat in van drie katten. En een foto van ons gezin, dat wilde hij ook wel.

Zo, het was alweer een tijdje geleden dat ik een blog geschreven heb. Het is niet dat ik niets heb om over te schrijven, het is meer dat ik het niet durf. Mijn angst dat ik het niet goed doe, het altijd aanwezige stemmetje dat zegt "wie zit er nou op jou te wachten" en ook het gebrek aan tijd alleen hebben helpt niet mee. Sinds de scholen en dagbesteding dicht gingen lag de focus vooral op goed de dag doorkomen en dat was best een pittige opgave. Gelukkig kan Liam weer naar het expertisecentrum, ook in de zomervakantie en dat geeft hem de benodigde structuur en ons een paar uurtjes adempauze.  Huidige status Het gaat niet zo goed met me, het is alsof ik fysiek naar beneden getrokken wordt sommige dagen, de put in. Gelukkig kan ik weer wekelijks naar de psychotherapie, dat voelt toch een stuk beter dan telefonische therapie. Ondanks dat ik (haast) geen oogcontact maak (want ik ben erg bang afkeuring/afwijzing in haar ogen te lezen) voelt het beter fysiek in dezelfde ruimte te ...

Verlammend, deze coronatijd. Er komt niets uit mijn handen, ik sta in de overleefmodus en verval in vluchtgedrag door te overeten, te veel drinken, piekeren & malen waardoor ik niet kan slapen en ik ben kortaf en kan weinig verdragen. Soms gaat het helemaal mis en is het stemmetje wat me aanspoort tot wel heel permanente oplossingen niet te verstommen. Ik fantaseer over hoe het zal zijn als vriendlief en ik uit elkaar gaan, met co-ouderschap heb ik de helft van de tijd mijn handen vrij. Misschien dat ik dan weer normaal kan ademhalen? Humor helpt Ja maar, je hebt toch zelf voor kinderen gekozen?!?!  Is een reactie die ik kreeg toen ik bovenstaand grapje plaatste over kinderen en coronatijd, dat even alleen op de wc zitten je enige momentje rust is. Humor is mijn manier van coping, om om te gaan met onze bijzondere realiteit. Humor, hoe zwarter hoe beter, is wat onze relatie goed houdt en ons op de been houdt. Want het is een heel heftige combinatie die we hebben aan onze zoons;...

Het is alweer 2 maanden geleden dat ik schreef over hoe het nu gaat, de laatste keer zat ik voor mijn gevoel in een impasse  van waaruit ik geen uitweg zag. Nog steeds is het vechten voor de juiste plek voor mijn kinderen, zowel voor L. als voor R. Waar L. aan de onderkant uitvalt valt R. aan de bovenzijde uit. Na een IQ-onderzoek en steeds maar weer om tafel met school lijken we nu op het goede pad te zitten.

Ik kan niet meer. Het lukt niet, er komt niets uit mijn handen. Ik kan alleen maar huilen. Ik ging een rondje hardlopen, maar dat maakte de situatie erger in plaats van beter. Al hardlopend probeer ik alles op een rij te zetten maar mijn gedachtes gaan er vandoor in allerlei nare fantasieën en gruwelijke scenario's spelen zich als een film af in mijn hoofd.

Vandaag heb ik 17 jaar verkering met de allerleukste man. Mijn maatje, mijn soulmate en alle andere clichés zijn zeker op ons van toepassing.

Zeventien jaar geleden is het alweer dat ik W. ontmoette. Zeventien jaar! Bizar, ik ken hem dus al mijn halve leven. 22-02-2002 besloten we dat we echt verkering hadden, maar vandaag 17 jaar geleden was de start van de rest van mijn leven met hem.

Vorige week maandag werd ik al telefonisch erover geïnformeerd; de uitslag van het bezwaar wat mijn oud-werkgever tegen het UWV had ingediend. De hoorzitting had plaats gevonden, gelukkig hoefde ik daar zelf niet bij aanwezig te zijn.

Dit is woede vermengd met verdriet, op doek. Dit gebeurt er als ik emoties toelaat.

Al weken wil ik schrijven, want schrijven helpt. Praten met iemand helpt ook, maar dat vind ik vaak nog te lastig, ik wil een ander niet belasten met mijn perikelen, vooral omdat het oneindig lijkt te zijn en ik toch steeds weer tegen hetzelfde aanloop. Ik schaam me inmiddels ook dat ik al 5 jaar bij huis ben en de stappen die ik maak haast niet noemenswaardig lijken. Schrijven is veiliger en afstandelijker, je ziet geen emotie of afwijzing bij de ander.

Wist je dat het deze week (4 t/m 10 juni) de week van de jonge mantelzorger is? Door heel het land organiseren gemeentes en bedrijven activiteiten voor deze haast onzichtbare groep kinderen en jongeren.

Erger dan van alles voelen (verdriet, woede, teleurstelling) is helemaal niet meer voelen.  Mijn depressie/PTSS/paniek- en angststoornis (en/of, kies er maar één), zorgt ervoor dat ik de veerkracht kwijt ben. De veerkracht om met tegenslagen, hoe klein ook, om te kunnen gaan.

Ik zit al twee uur lang nu naar een wit beeldscherm te staren. Het lukt me maar niet om dat wat er in mijn hoofd omgaat te vangen in woorden. Gevoel is een lastig iets. Gedachtes kun je door te rationaliseren wel onder controle krijgen en in het juiste perspectief plaatsen meestal, maar gevoelens laten zich nu niet meer wegdrukken. Ik kan ervoor wegrennen (letterlijk, door te gaan hardlopen), ze wegeten (totdat je misselijk bent, ook niet een prettig gevoel maar toch ook wel omdat je daar zelf de controle over hebt) of wegdrinken (alcohol dempt goed). Maar het is maar een kortetermijnoplossing wat eigenlijk helemaal geen oplossing is. Ik heb lang genoeg mijn gevoelens op alle mogelijke manieren uit de weg weten te gaan; wil ik herstellen dan zal ik het toch toe moeten laten en durven ondergaan.

Op een maandag kreeg ik een rouwkaart, mijn opa van vaders kant is overleden; woensdag was de crematie. Ga ik heen of niet? Natuurlijk wil ik heen, voor mijn oma, voor de rest van de familie maar ook om zelf afscheid te kunnen nemen van mijn opa. Maar mijn vader zal ook zeker aanwezig zijn daar. Kan ik dat aan, die confrontatie met hem?

Bijna iedereen piekert wel eens of twijfelt of de keuzes die hij maakt wel de juiste zijn. Ik weet niet anders dan dat ik dit doe, dag in dag uit. Bij elke handeling die ik verricht is er een kritische stem. Nou ja, niet een kritische stem maar een stem die me afkraakt en de grond in trapt is een betere omschrijving.

"Ik hou van je", zei vriendlief en voor het eerst in de ruim vijftien jaar dat we nu samen zijn geloofde ik hem. Ik geloofde dat hij het oprecht meende. Ik geloofde dat ik daadwerkelijk iets toevoegde aan zijn leven, dat het leven mét mij echt leuker is en meerwaarde heeft. Ik geloofde ook dat het voor de kinderen beter is als ik er wel ben, in plaats van wat de depressie mij al vier jaar influistert; "je bent een belasting voor deze wereld, ook je kinderen zijn beter af zonder je. Wat hebben ze aan een labiele moeder die om de haverklap huilt. Die het voorbeeld geeft dat jezelf haten normaal is. Die bij elk compliment meteen zichzelf naar beneden moet halen en dat compliment moet ontkrachten". De mist klaarde op, het ademhalen ging als vanzelf en het werd af en toe zelfs stil in mijn hoofd die dag. De continu mijzelf bekritiserende stem verstomde, er was ruimte voor zelfcompassie. Nou moet ik ook zeggen dat ik de hele dag en de dag erna bezig ben geweest, ...

Mijzelf aansluiten bij een loopgroep denk ik al een tijdje over na. Het lijkt me prettig niet zomaar wat te doen met hardlopen, maar begeleid te worden door mensen die er echt verstand van hebben en dat er een logische opbouw zit in de trainingen. Nou loop ik vooral om mijn hoofd leeg te maken en niet zozeer met een bepaald doel; ik heb al halve marathons gelopen, obstakelruns gedaan, en een zeer snelle 5 kilometer én 10 kilometer gelopen. Ik doe al een tijdje niet meer mee met wedstrijden omdat ik bang ben mijn tijden niet meer te kunnen verbeteren. Ik ben door medicatie ten gevolge van m'n zware depressie ruim 10 kg aangekomen. Natuurlijk ben ik blij dat het helpt en ik er nog ben, maar op de wat betere dagen maak ik me erg druk om m'n gewicht. De loopgroep Codac organiseerde een tienweekse clinic in aanloop naar de Grachtenloop, het jaarlijkse loopfestijn in Coevorden. Deelname was gratis, de trainingen waren op een dinsdagavond (die avond kan ik wél) en als bo...