When it's dark look for stars

Ik merk steeds vaker dat mijn kinderen mijn gedrag spiegelen. Of is het juist dat ik hen spiegel? Gister had ik een tien minuten gesprek met de leerkracht van R. Vorige keer sprak ik mijn zorgen al uit over hoe vrij R. is, hoe hij knuffelt met iedereen en ze kusjes geeft, niet alleen de juf en klasgenoten maar ook de conciërge, stagiaires, directeur etc. Het is vreselijk lief en aandoenlijk, maar ook wel lastig. Waar leg je de grens? Want veel kinderen zijn er helemaal niet van gediend, Hij geeft veel maar krijgt het niet terug. Zo sneu om te zien, dat doet echt pijn, de teleurstelling. Ook is R. ontzettend aan het compenseren, dat zie ik thuis ook veel; Als juf boos is op een kind en moppert komt R. naar haar toe om haar te knuffelen/kus geven. Om haar te troosten zeg maar. Thuis doet hij dat ook, als ik mopper op L. omdat hij de kat molesteert bijvoorbeeld komt R. er tussendoor en vraagt om bevestiging dat hij het wel goed doet. "Ik doe dat niet mama, poes plagen, ik ga h...

Verlammend. Het gevoel van leegte. Het voelt onoverkomelijk. Ik kan mezelf nergens toe zetten, normaal ga ik 's ochtends hardlopen maar het lukt me niet om van mijn stoel af te komen en me te gaan omkleden.

Al weken zijn er voorbij gegaan sinds de laatste keer dat ik overvallen werd door suïcidale gedachten. Na 3 jaar overleven lijkt het dat ik weer wat toe kom aan leven. Ik kan genieten van een goed gelukt zelfbedacht recept, van een mooie bloem in de berm, van een rondje hardlopen met één van de jongens mee in de wandelwagen. Gisteren nam ik L. mee, we trokken nogal wat bekijks. Ik heb m'n muziek wat harder gezet en besloten me er niets van aan te trekken. L. vond het prachtig, ik ook. Een moeder-zoon-momentje, broodnodig ook. Dat hebben we nooit eigenlijk, altijd is R. er wel bij en moet hij de aandacht delen. Ik ben nog steeds emotioneel behoorlijk labiel, ik kan verschrikkelijk slecht tegen onrechtvaardigheid. Gisteren nog was het dat W. erbij was in de winkel, anders was ik echt volledig uit mijn plaat gegaan daar. Er klopte iets niet, ik kaartte dat aan bij de caissière maar die luisterde maar half en nam mij niet serieus. Ik wist zeker dat ik gelijk had en hield voet bij stu...

Het was een roerig jaar, met hoge pieken en diepe dalen. Het was het jaar waarin: 1. Ik de Zevenheuvelenloop liep en €113,- ophaalde voor Fonds Psychische Gezondheid dankzij de mensen die mij gesponsord hebben. Dank daarvoor! 2. Ik de app Fundrunner ben gaan gebruiken eind april en in die acht maanden een flink bedrag heb opgehaald voor verschillende goede doelen. Daar ga ik zeker mee door in 2016. 3. Ik tijdelijk afgekeurd werd waardoor ik nu in de WIA zit. Dit gaat niet erg soepel, zoals dat vaak het geval is met instanties. 4. We een tandemfiets hebben aangevraagd voor L. en toegewezen hebben gekregen. Hij moet alleen nog geleverd worden (toekenning was in augustus, het laat nogal op zich wachten. Zoals dat wel vaker is met instanties). 5. De jongste zoon naar de peuterspeelzaal ging, op basis van een indicatie. Dit vanwege de problematiek van zijn broer en mijn ziekte. Hij heeft het hier énorm naar zijn zin en was er ook heel erg aan toe. 6. R. L. inhaalde op verschill...

Het is alweer bijna twee weken geleden dat ik jarig was. 31 ben ik geworden. Gek is dat, het voelt helemaal niet zo, ik heb het gevoel dat ik ben blijven steken in 2012, het jaar voordat alles mis ging eigenlijk. Als ik een datum moet opschrijven maak ik ook regelmatig fouten en vul ik als jaartal 2012 in, zo diep zit het schijnbaar. Ik had me mijn leven wel wat anders voorgesteld op mijn 31e, toch mag ik mijn handen dichtknijpen met twee fantastische kinderen, een fijne familie en geweldige vriendinnen bij wie ik altijd terecht kan. Dat is ook wat telt, daar ben ik nu wel achter. Materiële zaken zijn vervangbaar, vriendschap en liefde is heel erg kostbaar.