When it's dark look for stars

Het is alweer een tijdje geleden dat ik geschreven heb over hoe het met me gaat, qua depressie. Sinds mei dit jaar werkt vriendlief thuis en neemt hij dankzij een pgb de zorg voor onze oudste op zich fulltime. Ik schreef halverwege mei deze blogpost erover, ik voelde toen vooral opluchting. Opluchting dat ik het niet allemaal alleen hoefde te bolwerken, dat ik een beetje op hem mag leunen en de zorg af en toe even wat uit handen kan geven.

"Lekker gesport gisteren?"  "Ja man, ik heb nu echt wel last van MS, die spierpijn is niet te harden". "Wat is er aan de hand?"  "Last van darmkanker".  "Oh, dat meen je niet, wat afschuwelijk!"  "Ja, obstipatie hebben is echt naar". Dingen die je niet zult zeggen, omdat het een idiote vergelijking is. Bij diarree zeg je ook niet dat je meteen last hebt van de ziekte van Crohn, na een nachtje niet zo lekker slapen heb je ook niet meteen leukemie. Diagnoses stellen bij lichamelijke klachten en ziektes laten we over aan professionals, wat logisch is omdat zij er verstand van hebben en voor geleerd hebben.

Steeds vaker lees ik dat men het slikken van antidepressiva maar onzin vindt, het wordt véél te snel voorgeschreven, mensen grijpen meteen naar een pilletje zonder actief naar een alternatief te zoeken, enzovoort. Zoals men dat ook zo hard roept over kinderen met ADHD die medicatie slikken . "Tegenwoordig heeft iedereen wel wat", "Ouders voeden niet meer op tegenwoordig" of "Ouders zijn gemakzuchtig". Vaak lukt het me wel om het naast me neer te leggen, niet altijd. Dat is met name het geval wanneer het mensen zijn die dichtbij je staan die zoiets zeggen of wanneer het iemand is met aanzien, zoals een bekende psychiater die nu veel in de media verschijnt met zijn boek over dit onderwerp. De algemene norm lijkt te zijn dat je geen medicatie meer mag slikken. Het is een zwaktebod, er zijn genoeg alternatieven. Je moet je levensstijl veranderen, dat lukt je niet met een pilletje. Waarom voel ik me zo ontzettend aangesproken en twijfel ik door d...