Suïcidaal zijn is vooral een gevoel, wat je niet van je af kunt schudden. De machteloosheid van het totale gebrek aan controle over wat dan ook in combinatie met het gevoel vast te zitten in een uitzichtloze situatie, dat je al overvalt zodra je wakker wordt. Het gevoel dat opgeven makkelijker is dan steeds maar weer het gevecht aan te gaan, omdat het zó uitputtend is voor jezelf en je omgeving. "Ik vind het zo egoïstisch", "hij had nog zoveel om voor te leven", "hoe kan iemand dat zijn kinderen aandoen?". Zomaar wat uitspraken die ik vaak hoor/lees omtrent het onderwerp zelfdoding. Iemand die suïcidaal is doet het juist niet vanuit egoïsme, maar omdat doorleven gewoonweg te pijnlijk is denk ik. Ik heb zó vaak gedacht dat het zoveel makkelijker zou zijn voor mijn omgeving wanneer ik uit het leven zou stappen, dan konden ze rouwen en dan doorgaan met hun leven. Kan W. op zoek gaan naar een leuke vriendin die wel plezier heeft in het leven en alles...