When it's dark look for stars

Ik merk steeds vaker dat mijn kinderen mijn gedrag spiegelen. Of is het juist dat ik hen spiegel? Gister had ik een tien minuten gesprek met de leerkracht van R. Vorige keer sprak ik mijn zorgen al uit over hoe vrij R. is, hoe hij knuffelt met iedereen en ze kusjes geeft, niet alleen de juf en klasgenoten maar ook de conciërge, stagiaires, directeur etc. Het is vreselijk lief en aandoenlijk, maar ook wel lastig. Waar leg je de grens? Want veel kinderen zijn er helemaal niet van gediend, Hij geeft veel maar krijgt het niet terug. Zo sneu om te zien, dat doet echt pijn, de teleurstelling. Ook is R. ontzettend aan het compenseren, dat zie ik thuis ook veel; Als juf boos is op een kind en moppert komt R. naar haar toe om haar te knuffelen/kus geven. Om haar te troosten zeg maar. Thuis doet hij dat ook, als ik mopper op L. omdat hij de kat molesteert bijvoorbeeld komt R. er tussendoor en vraagt om bevestiging dat hij het wel goed doet. "Ik doe dat niet mama, poes plagen, ik ga h...

Het voordeel aan het hebben van een existentiële crisis is dat door mijn vreselijke onrust in combinatie met het niet kunnen hardlopen op de momenten dat ik het nodig denk te hebben ik uit pure wanhoop de theedoeken maar ben gaan strijken; mijn keukendoekenkast ziet er weer strak en netjes uit. Na een week letterlijk niets in huis te hebben gedaan omdat ik me er gewoonweg niet toe kon zetten sla ik nu weer door de andere kant op. Ach, dat ruimt wel lekker op. Ik probeer het maar om te denken tot iets positiefs. Heel gek misschien, maar ik dacht echt dat een depressie iets is wat je zomaar overkomt. Het is een ziekte, nietwaar? In mijn hoofd was het zo dat ik dacht dat het zomaar iedereen kan overkomen. Vreemd eigenlijk, achteraf. Maar zo dacht ik ook dat iedereen van tijd tot tijd wel suïcidale gedachtes had. Ik kan me niet herinneren dat ik het níet gehad heb namelijk. Sinds mijn crisis vorige week kwam het besef dat het een opeenstapeling is van dingen, van nare ervaringen/gebeur...

Hallo Jan, Wat nou de reden was dat je enkele maanden geleden een vriendschapsverzoek op Facebook stuurde, ik ben er nog niet achter. Ik snap het namelijk niet. Was het een foutje, heb je toen je een profiel aanmaakte op Facebook gewoon maar iedereen die je kende toegevoegd? Had je er echt over nagedacht? Het lijkt er op dat je geïnteresseerd was om in contact te komen. Ineens ging je foto's  en statussen liken op mijn profiel. Elke keer dat ik je naam weer voorbij zag komen was ik uren, soms dagen van slag. Mijn broertje heeft je meteen geblokkeerd, ik kon dat niet. Ondanks alles was er toch nog een soort van sprankje hoop denk ik. Ik heb je vriendschapsverzoek niet geaccepteerd. Ik kon en kan het niet. Nu is de keuze aan mij; ik wil jou niet meer in mijn leven. Je hebt iets stuk gemaakt in mij wat niet meer te helen valt, namelijk mijn geloof in onvoorwaardelijke liefde. De keren dat ik klappen kreeg omdat ik niet rechtop zat of netjes genoeg met mijn bestek at. De keren da...