When it's dark look for stars

Terug van weggeweest: Mijn blijmakers! Want hoe donker het ook is, er zijn altijd lichtpuntjes te vinden. Zo ben ik er ooit mee begonnen, toen mijn depressie mij verlamde en ik het liefst wilde oplossen in het niets, om mijzelf te trainen te kijken naar dat wat er wel goed is in mijn leven. Een burn-out, depressie en PTSS krijg je niet vanzelf en het gaat ook niet vanzelf weer over. Daar zijn heel veel therapiesessies, soorten medicatie en vooral heel veel tijd voor nodig. Ik ben er nog niet, maar het pad waar ik nu op zit lijkt omhoog te gaan, uit de diepe donkere teerput. Of ik ben nog gewoon helemaal high van de adrenaline doordat ik 4 dagen geleden gewoon in mijn eentje de halve wereld over gevlogen heb. Ik heb het gevoel dat ik de hele wereld aan kan nu. Yeah!

Op de website van het regionale weekblad Coevorden Huis aan Huis stond het volgende bericht : Coevorden - Ter gelegenheid van de koningsspelen gingen leerlingen van de school spelletjes doen met mensen van een beperking van Expertisecentrum Coevorden en enkele woonvoorzieningen, evenals bewoners van het Drostenhuis. Dat was een unieke samenwerking tussen alle deelnemers. Op het schoolplein werden allerlei spelen gehouden, waarmee de kinderen zich opperbest vermaakten. Er was een uitwisseling tussen het Expertisecentrum (kinderdagcentrum Pontes plus dagbesteding volwassenen), het Drostenhuis (woonvoorziening voor mensen met Alzheimer of dementie) en enkele klassen van de Willibrordusschool . Is dat nou nieuwswaardig vraag je je misschien af?

M'n emoties zitten me flink in de weg deze week, ik ben erg labiel en de tranen vloeien snel. Ik ben boos, woest, witheet, verdrietig, rouwig, angstig, trots, blij, moet huilen van het lachen. Alles wisselt elkaar in een rap tempo af.