When it's dark look for stars

IK KEN NIEMAND ANDERS DIE ZO EERLIJK DURFT TE ZIJN OVER DE RAUWE KANT VAN HET LEVEN. DEBBIE BLOGT ONDER ANDERE OVER HAAR DEPRESSIE, BURN-OUT, HAAR TWEE PRACHTIGE ZOONS WAARVAN DE OUDSTE GEHANDICAPT IS. ZE DOET ER ALLES AAN OM ZICH WEER HAPPY TE VOELEN. DAAROM IS ZE VEGAN GEWORDEN EN DEELT ZE HAAR WEG NAAR GELUK. HAAR PUURHEID EN ONTWAPENDHEID RAAKT MIJ ENORM. MAAK KENNIS MET DEZE KRACHTIGE EN MOOIE VROUW. ♥ Wauw, ik werd geïnterviewd door Claire's Mission!  Dat mijn verhaal interessant genoeg zou zijn voor een groot publiek, ik durf het niet te geloven. Maar heb toch ja gezegd! Je leest het hier: http://clairesmission.com/blog-post/interview-debbie-haveman/

"Je moet gewoon van jezelf leren houden!" "Je moet niet alles zo persoonlijk opvatten. Zet je er overheen." "Je moet gewoon de situatie accepteren." "Je moet gaan sporten, door de endorfines kom je wel uit je depressie." "Je moet gewoon weer aan het werk gaan, dat is goed voor je eigenwaarde." "Je moet gezond gaan eten, je bent wat je eet. Eet je troep, dan voel je je slecht." "Je moet matigen met cafeïne, een cafeïne-verslaving zorgt ook voor somberheid." "Je moet alcohol laten staan, je voelt je even goed en kunt dan in slaap vallen, maar je slaapt lichter en minder goed en de nare gevoelens komen erna dubbel zo hard terug." "Je moet geen medicatie slikken, dat is maar onzin! En verslavend!" "Je moet CBD olie nemen, dat is veel beter dan die drugs die de psychiater voorschrijft." Of visolie en andere supplementen, schijnt ook bij heel veel mensen te werken.

Hallo Jan, Wat nou de reden was dat je enkele maanden geleden een vriendschapsverzoek op Facebook stuurde, ik ben er nog niet achter. Ik snap het namelijk niet. Was het een foutje, heb je toen je een profiel aanmaakte op Facebook gewoon maar iedereen die je kende toegevoegd? Had je er echt over nagedacht? Het lijkt er op dat je geïnteresseerd was om in contact te komen. Ineens ging je foto's  en statussen liken op mijn profiel. Elke keer dat ik je naam weer voorbij zag komen was ik uren, soms dagen van slag. Mijn broertje heeft je meteen geblokkeerd, ik kon dat niet. Ondanks alles was er toch nog een soort van sprankje hoop denk ik. Ik heb je vriendschapsverzoek niet geaccepteerd. Ik kon en kan het niet. Nu is de keuze aan mij; ik wil jou niet meer in mijn leven. Je hebt iets stuk gemaakt in mij wat niet meer te helen valt, namelijk mijn geloof in onvoorwaardelijke liefde. De keren dat ik klappen kreeg omdat ik niet rechtop zat of netjes genoeg met mijn bestek at. De keren da...

Steeds vaker merk ik dat ik in een soort van transitie zit. Zou het dan toch echt zo zijn dat je er beter uit komt, een depressie en burn-out? Ik leer mijzelf steeds beter kennen, ik merk dat ik geniet van creatief bezig zijn; of dat nou is met het bedenken en uitproberen van een nieuw recept of het zelf maken van iets voor in mijn interieur, dat maakt mij echt heel blij (vooral wanneer het lukt natuurlijk ;) ). Wat ik nog prachtiger vind is dat mijn oudste zoon ook steeds vaker laat zien dat hij ook graag creatief bezig is. Zit dus toch in de genen? :D Ik merk ook nu dat het makkelijker wordt om gewoon eens nee te zeggen in plaats van mij in alle mogelijke bochten te wringen om alles te kunnen doen wat een ander van mij vraagt. En dat dit ook zo geaccepteerd wordt, dat ik nee zeg, dat men dat helemaal niet raar vindt. Het mag dus gewoon, nee zeggen. Ik dacht altijd dat mensen mij dan lastig zouden vinden, "wat moeten ze wel niet denken", mij egoïstisch zou vinden, ko...

Zelfcompassie, wat is dat? Compassie voor jezelf is niet echt anders dan compassie voor anderen. Denk er eens aan hoe je je voelt als je compassie met iemand hebt.  Eerst is het zo dat je merkt dat iemand op een of andere manier lijdt. Als je niet in de gaten hebt dat iemand het moeilijk heeft, kun je geen compassie voelen.   Ten tweede betekent compassie dat je zelf geraakt wordt door het leed van iemand anders; je hart reageert op diens pijn. Als dat gebeurt voel je warmte, zorgzaamheid, en de behoefte om de ander op een of andere manier te helpen of te steunen. Compassie betekent ook dat je begrip en vriendelijkheid biedt aan anderen als ze fouten maken of tegenslag ondervinden, in plaats van hen te veroordelen. Tot slot, als je compassie voor iemand voelt (in plaats van medelijden) betekent dit ook het besef dat lijden, falen en onvolmaaktheid een onderdeel is van de menselijke ervaring die we allen delen. Je beseft dat het jou ook kan overkomen. Zelfcompassi...

PTSS? Dat is toch iets waar soldaten last van kunnen krijgen als het gevolg van zeer traumatische ervaringen in hun werk? Maar ook iets waar een dertigjarige vrouw mee te maken kan krijgen blijkt. Ik heb 28 mei een psychodiagnostisch onderzoek gehad, op verzoek van de bedrijfsarts, omdat er een second opinion nodig was voor de WIA aanvraag. Ja, ik ben dertig en moet een WIA-uitkering aanvragen, omdat ik nog steeds niet in staat ben tot reïntegratie of welke vorm van werk dan ook. Bizar. Het heeft me twee maanden gekost, dat onderzoek. Eén maand van te voren kreeg ik de oproep en vanaf dat moment sliep ik amper nog en was dat hetgeen ik het meest over piekerde. Het heeft me ook ruim een maand gekost om er van bij te komen, dat onderzoek. Het was heftig. Het bestond uit drie onderdelen: een gesprek van twee uur met de klinisch neuropsycholoog, een achttal vragenlijsten invullen, wat ruim twee uur duurde en een intelligentieonderzoek wat ook nog een uur duurde. Het duurde ...

  Deze poster van Loesje vat het precies in één zin samen: Crisis. Een kans om na te denken over je manier van leven. En een crisis heb ik, wie mij persoonlijk kent weet vast wel dat ik al sinds 19 augustus 2013 thuis ben door een burn-out wat is uitgemond in een depressie. Ja, dat is niet niks. En blijkbaar ben je daar ook niet zomaar uit. Wat ook niet zo gek is, want je hebt natuurlijk niet een burn-out van de ene op de andere dag. Maar toch, het duurt erg lang. Stel ik me dan niet aan? Na zoveel tijd moet je toch wel weer aan het werk kunnen? Je zit al 19 maanden bij huis! Je moet toch ook inmiddels wel weten wat je wilt? Vragen die niet alleen ik mijzelf stel, maar ook de werkgever, bedrijfsarts, reïntegratiecoach en het UVW. Als je je kunt aankleden, kun je ook aan het werk gaan schijnt de maatstaf te zijn tegenwoordig.