When it's dark look for stars

Omdat ik heel erg graag mijn kinderen ook kennis wil laten maken met het moois dat het theater te bieden heeft ben ik gister middag met vriend en beide(!) kinderen naar een theatervoorstelling geweest, van Dikkie Dik in Theater Hofpoort. Speciaal voor peuters en kleuters, qua belevingswereld sluit dit perfect aan bij mijn twee Dikkie Dik fans. Gedurfd besluit, omdat mijn oudste erg onvoorspelbaar kan reageren; hij zal de voorstelling vast erg leuk vinden, maar de drukte er omheen eer we op onze stoel zitten...

M'n oudste is helemaal idolaat van treinen en spoorwegen; hij kan zich uren vermaken met filmpjes hierover op YouTube. Hij is ooit al eens met de trein geweest als klein peutertje, maar ik denk dat hij zich dat niet meer kan herinneren. De wereld zien door de ogen van je kinderen, het is heel speciaal. Voor hem een hele happening, mooier dan een dag naar een attractiepark. De spanning en verbazing is duidelijk af te lezen bij hem, maar wat vond ie het prachtig!

W. en R. zijn dol op broodjes knakworst. L. eet droge bolletjes, hij lust geen worstjes. Echt, absoluut niet. We bieden het elke keer weer aan, maar hij is heel standvastig. "Nee!". Bijzonder is dat we af en toe in het  dagverslag van het KDC lezen dat L. patat met fikandel gegeten heeft, broodjes knakworst of worstenbroodjes. Vol ongeloof lezen we dit, we hebben het wel eens nagevraagd of het echt klopt, want thuis wil hij er ABSOLUUT niets van weten. Vandaag hebben de heren weer broodjes knakworst als lunch. L. eet een droog bolletje, zoals altijd. "Wil je ook een worstje L.?" "Nee!". "Maar op school eet je toch wel worstjes?" "Ja, op school wel maar thuis niet." Mystery solved! Het KDC (school) en thuis zijn twee aparte werelden die apart gehouden dienen te worden. Zo is het met het brengen ook, we dienen zo snel mogelijk weer te vertrekken, het liefst heeft L. dat we hem bij de deur van zijn groep afzetten, vooral niet bli...