When it's dark look for stars

Al weken wil ik schrijven, want schrijven helpt. Praten met iemand helpt ook, maar dat vind ik vaak nog te lastig, ik wil een ander niet belasten met mijn perikelen, vooral omdat het oneindig lijkt te zijn en ik toch steeds weer tegen hetzelfde aanloop. Ik schaam me inmiddels ook dat ik al 5 jaar bij huis ben en de stappen die ik maak haast niet noemenswaardig lijken. Schrijven is veiliger en afstandelijker, je ziet geen emotie of afwijzing bij de ander.

Morgen is mijn jongste zoon jarig. Ik ben al dagenlang bezig met de voorbereidingen ervan; welke taarten ga ik maken, waarop gaat hij trakteren? Ik wil iets wat aanspreekt, maar ook veganistisch is. Ook moet het enigszins verantwoord zijn, en natuurlijk ook creatief, want dat ben ik tenslotte toch wel en dat moet ook blijken uit de traktaties. Het zijn ook mijn oud-collega's, ik heb ook op die school gewerkt, ik wil de perfecte-verantwoorde-en-toch-ook-leuke-traktatie maken natuurlijk. Kortom, het aandachtspunt zou moeten zijn: Vindt R. het leuk en lekker? En is nu geworden "ik wil niet falen, ik hoop toch zo dat iedereen mij leuk/creatief/etc. vindt".

Wat ben ik ontzettend blij dat het 3 januari is; het is koud en miezerig weer, dat betekent dat men minder snel geneigd is naar buiten te gaan om het overgebleven vuurwerk af te steken. Want oh, wat had L. er een last van. Het is het onverwachte wat het zo verschrikkelijk moeilijk maakt voor L. om mee om te gaan. 't Arme kind heeft echt doodsangsten uitgestaan, vooral toen de achterburen op oudejaarsdag 's ochtends gingen knallen met een strijkerpistool. Ja echt. L. kroop over de grond van pure doodsangst, met gehoorbeschermers op zat ie onder de eettafel weggedoken. Dat snijdt door je ziel, die aanblik, die paniek in z'n ogen. Het lijkt wel of men dit jaar eerder begon met vuurwerk afsteken, vanaf de 29e was het eigenlijk het grootste deel van de dag een geknal. Ik snap dat niet iedereen een autistisch kind heeft wat panisch is voor onverwachte (harde) geluiden, maar er zijn toch regels voor het afsteken? Het leek of men bij ons in de buurt massaal had afgesproke...

Vandaag is zó niet mijn dag. Zo. Dat is eruit. Vanmorgen nadat ik een bestelling had geplaatst voor nieuwe luiers voor L. werd ik gebeld door het desbetreffende bedrijf. "Het is wel al erg lang geleden sinds de vorige keer dat u besteld heeft (november 2014). Is er iets veranderd?" Ik vertelde heel trots dat L. al zo goed als zindelijk is overdag dat dat we dus nog maar 1 luier per dag gebruiken over het algemeen. "Oh, het is dus alleen nog maar voor 's nachts? Ja, dat wordt niet vergoed, dus moet u het zelf betalen." Pardon?! Hoor ik dat nou goed? Hoezo wordt dat niet vergoed? We hebben een verwijzing van de huisarts (was niet goed genoeg) en de kinderarts, het heeft zóveel moeite en stress gekost omdat de apotheek ook niet meewerkte, nu we eindelijk alles op regel hebben vinden jullie dat het gepast is om de fantastische vorderingen van L. af te straffen? Want daar komt het dus wel op neer toch, omdat wij minder nodig hebben, wordt het niet meer vergoed. W...

L. is tegenwoordig vroeg wakker, vaak rond een uur of half 7. Vandaag was het 5.20 uur trouwens, dat is haast nog midden in de nacht! W. en ik zijn al geen ochtendmensen en we slapen redelijk slecht de laatste tijd (veel stress), dus om onmiddellijk eruit te gaan zodra L. wakker is kost ons beide nogal wat moeite. Vaak gingen we dan ook even naar hem toe om de tv aan te zetten en kropen we zelf dan snel weer in bed. Ook heeft hij nu speelgoed op zijn kamer waarmee hij zich wel even kan vermaken. L. alleen naar beneden te laten gaan is geen optie natuurlijk, hij haalt alles overhoop, molesteert de katten en vernielt de boel, we hebben het wel al eens geprobeerd namelijk, met als resultaat een zwembad van ranjasiroop op het aanrecht en de vloer plus een beker waar nog een restje siroop in zit, L. had dorst en heeft zichzelf een beker pure siroop proberen in te schenken en opgedronken.