Het boek PAAZ van Myrthe v/d Meer was al ik heel erg lang bijzonder nieuwsgierig naar, die staat al lang op mijn te-lezen-lijst.
Door mijn depressie ben ik niet goed in staat tot lezen, al lees ik een bladzijde 5 keer, dan weet ik aan het eind van de pagina al niet meer waar het aan het begin over ging.
Maar ik ben nu al ruim 3 jaar ziek. Jezus, als iemand me dat van te voren verteld had denk ik niet dat ik dit had gekund, maar een depressie is een heel geniepige ziekte. Je denkt steeds dat het niet erger kan, dit is iets waar je even doorheen moet, de zon gaat vanzelf weer schijnen toch? En dan zijn er zo ineens al 3 jaren voorbij. 3 jaren thuis. Mijn jongste zoon weet niet beter dan dat ik thuis ben, toen dat gebeurde was hij amper 9 maanden oud.
3 jaar lang waarbij is voor mijn gevoel niets bijdraag aan de maatschappij, langs de zijlijn sta, niet meer mee tel. Ik leef, dus ik besta. Maar mijn bestaansrecht haalde ik vroeger uit mijn werk, aan wat ik bijdraag aan de maatschappij. Nu ik niets bijdraag voor mijn gevoel valt mijn bestaansrecht ook weg.
Gek hè, mijn hoofd. Mijn gedachten. Ik ben er vaak doodsbenauwd voor. Het vertelt me dingen die ik niet wil horen, maar weglopen voor wat er zich in je hoofd afspeelt is niet mogelijk. Daarom is alcohol zo fijn; dat dempt. Maar dat is ook een valkuil; als ik niet oppas drink ik elke dag een fles wijn op om in slaap te kunnen vallen. En je wordt er zo dik van; wat ik in de spiegel zie helpt ook niet echt bij het stukje acceptatie van mijzelf.
Vreemd is wel dat het maatschappelijk heel geaccepteerd is als je drinkt. Daar kijkt niemand raar van op. Dat maakt het wel makkelijker voor mij, alleen schiet ik er op de lange termijn zo weinig mee op. Wat ik doe is proberen te ontsnappen aan mijn gedachtes, maar die komen minstens zo hard weer terug de volgende dag.
Beter zou zijn om er niet voor weg te lopen en het te ondergaan, maar ik ben zo bang dat ik er aan onderdoor ga als ik er aan toegeef.
Maar goed, het boek dus. Ik heb gisteren een poging gedaan het te lezen. Ik had verwacht dat dat nu toch wel weer zou lukken, hoeveel tijd kost zoiets voordat dat weer terug komt? Het is toch idioot ik ik zoiets simpels als lezen niet kan? Vroeger deed ik het zoveel, ik kon altijd goed ontspannen met een boek.
De concentratie was er niet, maar ik dwong mijzelf toch te lezen, dan maar een pagina 4 keer lezen. Het boek gaat over een vrouw die opgenomen wordt op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis (PAAZ). Wat ongelofelijk confronterend zeg, hoe zij op dat moment de wereld beleeft is hoe ik het nu ook ervaar. Ik kon na enkele bladzijdes al niet meer verder lezen, het was te pijnlijk en kwam veel te dichtbij.
Ik zeg heel vaak tegen mijzelf dat ik me niet zo moet aanstellen en weer eens normaal moet gaan doen, gewoon ontkennen dat er iets is, zoveel makkelijk. Maar het wordt me wel duidelijk dat hoe harder ik er tegen vecht, hoe langer dit gaat duren.
Ik hoorde 3 jaar geleden van iemand die vertelde dat een bekende een depressie had gehad die wel 3 jaar geduurd heeft voordat ze weer kon werken. Toen op dat moment dat ik dat ik dan liever meteen er een eind aan zou maken, je 3 jaar zo afgrijselijk voelen? Hoe kun je dat aan?
Ik ben toch sterker dan ik zelf dacht schijnbaar.
Door mijn depressie ben ik niet goed in staat tot lezen, al lees ik een bladzijde 5 keer, dan weet ik aan het eind van de pagina al niet meer waar het aan het begin over ging.
Maar ik ben nu al ruim 3 jaar ziek. Jezus, als iemand me dat van te voren verteld had denk ik niet dat ik dit had gekund, maar een depressie is een heel geniepige ziekte. Je denkt steeds dat het niet erger kan, dit is iets waar je even doorheen moet, de zon gaat vanzelf weer schijnen toch? En dan zijn er zo ineens al 3 jaren voorbij. 3 jaren thuis. Mijn jongste zoon weet niet beter dan dat ik thuis ben, toen dat gebeurde was hij amper 9 maanden oud.
3 jaar lang waarbij is voor mijn gevoel niets bijdraag aan de maatschappij, langs de zijlijn sta, niet meer mee tel. Ik leef, dus ik besta. Maar mijn bestaansrecht haalde ik vroeger uit mijn werk, aan wat ik bijdraag aan de maatschappij. Nu ik niets bijdraag voor mijn gevoel valt mijn bestaansrecht ook weg.
Gek hè, mijn hoofd. Mijn gedachten. Ik ben er vaak doodsbenauwd voor. Het vertelt me dingen die ik niet wil horen, maar weglopen voor wat er zich in je hoofd afspeelt is niet mogelijk. Daarom is alcohol zo fijn; dat dempt. Maar dat is ook een valkuil; als ik niet oppas drink ik elke dag een fles wijn op om in slaap te kunnen vallen. En je wordt er zo dik van; wat ik in de spiegel zie helpt ook niet echt bij het stukje acceptatie van mijzelf.
Vreemd is wel dat het maatschappelijk heel geaccepteerd is als je drinkt. Daar kijkt niemand raar van op. Dat maakt het wel makkelijker voor mij, alleen schiet ik er op de lange termijn zo weinig mee op. Wat ik doe is proberen te ontsnappen aan mijn gedachtes, maar die komen minstens zo hard weer terug de volgende dag.
Beter zou zijn om er niet voor weg te lopen en het te ondergaan, maar ik ben zo bang dat ik er aan onderdoor ga als ik er aan toegeef.
Maar goed, het boek dus. Ik heb gisteren een poging gedaan het te lezen. Ik had verwacht dat dat nu toch wel weer zou lukken, hoeveel tijd kost zoiets voordat dat weer terug komt? Het is toch idioot ik ik zoiets simpels als lezen niet kan? Vroeger deed ik het zoveel, ik kon altijd goed ontspannen met een boek.
De concentratie was er niet, maar ik dwong mijzelf toch te lezen, dan maar een pagina 4 keer lezen. Het boek gaat over een vrouw die opgenomen wordt op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis (PAAZ). Wat ongelofelijk confronterend zeg, hoe zij op dat moment de wereld beleeft is hoe ik het nu ook ervaar. Ik kon na enkele bladzijdes al niet meer verder lezen, het was te pijnlijk en kwam veel te dichtbij.
Ik zeg heel vaak tegen mijzelf dat ik me niet zo moet aanstellen en weer eens normaal moet gaan doen, gewoon ontkennen dat er iets is, zoveel makkelijk. Maar het wordt me wel duidelijk dat hoe harder ik er tegen vecht, hoe langer dit gaat duren.
Ik hoorde 3 jaar geleden van iemand die vertelde dat een bekende een depressie had gehad die wel 3 jaar geduurd heeft voordat ze weer kon werken. Toen op dat moment dat ik dat ik dan liever meteen er een eind aan zou maken, je 3 jaar zo afgrijselijk voelen? Hoe kun je dat aan?
Ik ben toch sterker dan ik zelf dacht schijnbaar.
Reacties