When it's dark look for stars

Vriendschap: Een gelijkwaardige verbondenheid tussen twee of meer mensen op basis van structurele wederzijdse belangstelling en sympathie. Hoe belangrijk en hoe waardevol vriendschap is ben ik in de afgelopen jaren wel achter gekomen.Het is fijn om mensen om je heen te hebben die je snappen, die echt naar je luisteren en die oprecht zijn. Voor mijn gevoel was de balans de afgelopen jaren er helemaal niet meer, ik was veel te bang om op mensen te leunen, bang dat ze me als een last zouden zien en de vriendschap zouden beëindigen. En dat terwijl ik de afgelopen jaren juist (her)nieuw(d)e vriendschappen heb gesloten. Zij vinden dus duidelijk niet dat ik alleen maar een last ben, ik voeg wel wat toe aan hun leven, anders was het contact er niet meer geweest. Mensen doen dit niet uit medelijden met me, een vriendschap opbouwen en onderhouden.

Vandaag was ik bezig met het maken van een fotoboek van L. Op het expertisecentrum gebruiken ze de app klasbord, dat is in de plaats gekomen van de heen-en-weer schriftjes. Door middel van foto's worden de ouders op de hoogte gehouden van de dag. Aan het eind van het jaar heb je de mogelijkheid om een fotoboek te maken hiervan, dat is een leuk naslagwerk en dat heb ik dus gedaan. Of het nou komt doordat L. nu op een nieuwe groep zit met minder prikkels gedurende de dag, dat de decemberstress weer achter ons ligt of doordat we weer de juiste dosis medicatie hebben gevonden; het gaat goed nu. Niet meer een kind dat continu overprikkeld is, dat de hele dag gehoorbescherming draagt, schreeuwt, gilt, agressief is naar mensen en dieren, met een verwilderde blik de wereld in kijkt. zoals op de foto's vanaf oktober al het geval was. Bijzonder, je ziet pas hoe heftig het was als je eruit bent en terugkijkt.

L. verslijt elke week zo'n beetje een jas, na 3 dagen is de rits stuk doordat hij er op bijt en kauwt. Hij deed dat ook met truien en shirts, de boorden en de mouwen zaten binnen de kortste keren gaten in maar dat hebben nu weten te ondervangen door een bijtarmband. Het kostte veel tijd en frustratie van beide kanten, maar de bijtarmband wordt nu volop gebruikt om zijn bijtbehoefte te reguleren. Zijn bijtarmband helpt namelijk alleen voor binnen, buiten is het te veel gedoe, moet ie eerst zijn mouw opstropen om te zoeken naar de armband, dat zijn te veel handelingen. De boord zit natuurlijk ook nog eens dichterbij zijn mond, op tonglengte afstand. Een ketting hebben we ook geprobeerd, maar daarvan beet ie steeds het touwtje stuk én het was ook niet geschikt voor de extremere bijters, zoals L. Een kauwstaaf helpt ook goed, maar die heeft hij niet steeds bij de hand, of hij moet hem letterlijk in zijn hand vasthouden de hele dag, dat is niet praktisch. Het is prikkelregulatie, he...

Waarom zou je flink wat geld betalen om te mogen kruipen door de modder en allerlei hindernissen te nemen? Omdat het niet alleen een fysieke, maar vooral een mentale uitdaging is. Vorig jaar heb ik voor het eerst meegedaan aan een obstacle run, ook dankzij H., dat heeft mij echt mentaal zo'n boost gegeven! Ik ben tot meer in staat dan ik zelf voor mogelijk had gehouden. Ik werd vrijdag gebeld, vriendin H. had een kaartje voor mij voor de Strong Viking Run de volgende dag in Amsterdam. Het vervoer was ook al geregeld, ik kon met hun meerijden. Ook ging zij zelf mee om ons aan te moedigen, heel erg fijn want ik ken de rest van de groep dan wel (vaagjes); ik vind het doodeng. Of ik wel even binnen het uur wilde reageren. Toevallig had L. logeerweekend, ik had dus alleen oppas nodig voor R. Mijn moeder wilde dat wel doen, op R. passen. Heel erg fijn! Het was dus allemaal zo geregeld. Soms gaat het wel allemaal soepeltjes :)

Leuke functie hè van Facebook, dat ze jouw herinneringen bij je onder de aandacht brengen. Vandaag is het precies één jaar geleden dat ik mijn eerste blogpost schreef. Een jaar later kan ik zeggen dat ik erg blij ben dat ik de stap heb genomen om dit op te starten. Het heeft mij zoveel gebracht! Vooral de blogs over autisme en m'n depressie worden veel gelezen, het verbaast me nog steeds hoe open mensen naar je worden wanneer je zelf ook open bent. Het blijkt dat er veel meer mensen zijn in mijn omgeving die hebben gekampt met psychische problemen (of dat nog steeds doen). Dat weet je niet van elkaar, omdat het niet makkelijk lijkt om er over te praten. Toch, terugkijkend op het afgelopen jaar is dat wat mij er vooral doorheen geholpen heeft, de compassie en empathie van iedereen die reageert en het besef dat ik niet de enige ben. Dat maakt dat ik me een stuk minder eenzaam en waardeloos voel. Ik ben er nog lang niet, ik weet wel meer wie ik echt ben en wat ik wil. Of nou j...

En toen stond er ineens in L.'s boekje van het KDC een uitnodiging voor de verjaardag van een groepsgenootje. De jongen is zaterdag jarig en ze vieren het zaterdag en zondag. We zijn met het hele gezin uitgenodigd, ze zouden het erg leuk vinden als we langs willen komen. Wauw, hoe bijzonder is dat! Dat is de allereerste keer dat L. uitgenodigd wordt voor een verjaardag dat niet van een familielid is! Daar schiet ik dan wel even vol van. Is dit dan de eerste stap naar vriendschap? De jongen en L. hebben bijzonder veel overeenkomsten en zijn als water en vuur, ze hebben dezelfde interesses, wat bij het KDC vaak resulteert in ruzie om wie er op de fiets mag wanneer ze buiten zijn. Als ik R. naar de peuterspeelzaal breng of hem ophaal kan ik ze vaak op die afstand al horen joelen, haha. F. op de fiets, dan rent L. er achteraan. Of L. op de fiets, dan rent F. er achteraan. Ze kunnen niet met elkaar en niet zonder elkaar is wat ik hoor van de begeleidsters. Ze spelen naast in p...