When it's dark look for stars

Vriendschap: Een gelijkwaardige verbondenheid tussen twee of meer mensen op basis van structurele wederzijdse belangstelling en sympathie. Hoe belangrijk en hoe waardevol vriendschap is ben ik in de afgelopen jaren wel achter gekomen.Het is fijn om mensen om je heen te hebben die je snappen, die echt naar je luisteren en die oprecht zijn. Voor mijn gevoel was de balans de afgelopen jaren er helemaal niet meer, ik was veel te bang om op mensen te leunen, bang dat ze me als een last zouden zien en de vriendschap zouden beëindigen. En dat terwijl ik de afgelopen jaren juist (her)nieuw(d)e vriendschappen heb gesloten. Zij vinden dus duidelijk niet dat ik alleen maar een last ben, ik voeg wel wat toe aan hun leven, anders was het contact er niet meer geweest. Mensen doen dit niet uit medelijden met me, een vriendschap opbouwen en onderhouden.

"Ik hou van je", zei vriendlief en voor het eerst in de ruim vijftien jaar dat we nu samen zijn geloofde ik hem. Ik geloofde dat hij het oprecht meende. Ik geloofde dat ik daadwerkelijk iets toevoegde aan zijn leven, dat het leven mét mij echt leuker is en meerwaarde heeft. Ik geloofde ook dat het voor de kinderen beter is als ik er wel ben, in plaats van wat de depressie mij al vier jaar influistert; "je bent een belasting voor deze wereld, ook je kinderen zijn beter af zonder je. Wat hebben ze aan een labiele moeder die om de haverklap huilt. Die het voorbeeld geeft dat jezelf haten normaal is. Die bij elk compliment meteen zichzelf naar beneden moet halen en dat compliment moet ontkrachten". De mist klaarde op, het ademhalen ging als vanzelf en het werd af en toe zelfs stil in mijn hoofd die dag. De continu mijzelf bekritiserende stem verstomde, er was ruimte voor zelfcompassie. Nou moet ik ook zeggen dat ik de hele dag en de dag erna bezig ben geweest, ...

M'n emoties zitten me flink in de weg deze week, ik ben erg labiel en de tranen vloeien snel. Ik ben boos, woest, witheet, verdrietig, rouwig, angstig, trots, blij, moet huilen van het lachen. Alles wisselt elkaar in een rap tempo af.

Ik merk steeds vaker dat mijn kinderen mijn gedrag spiegelen. Of is het juist dat ik hen spiegel? Gister had ik een tien minuten gesprek met de leerkracht van R. Vorige keer sprak ik mijn zorgen al uit over hoe vrij R. is, hoe hij knuffelt met iedereen en ze kusjes geeft, niet alleen de juf en klasgenoten maar ook de conciërge, stagiaires, directeur etc. Het is vreselijk lief en aandoenlijk, maar ook wel lastig. Waar leg je de grens? Want veel kinderen zijn er helemaal niet van gediend, Hij geeft veel maar krijgt het niet terug. Zo sneu om te zien, dat doet echt pijn, de teleurstelling. Ook is R. ontzettend aan het compenseren, dat zie ik thuis ook veel; Als juf boos is op een kind en moppert komt R. naar haar toe om haar te knuffelen/kus geven. Om haar te troosten zeg maar. Thuis doet hij dat ook, als ik mopper op L. omdat hij de kat molesteert bijvoorbeeld komt R. er tussendoor en vraagt om bevestiging dat hij het wel goed doet. "Ik doe dat niet mama, poes plagen, ik ga h...

Sinds enkele dagen is mijn medicatie dosering verhoogd en heb ik nu medicatie om te kunnen slapen. Want het ging echt niet goed. Het is doodeng wanneer je niet kunt vluchten voor je eigen gedachtes, je niet meer kunt slapen en de hele dag overvallen wordt door de stem die zegt dat je er een eind aan moet maken omdat je een te grote last bent voor deze wereld. Ik zie de wereld wat troebeler nu, alsof er een mist in mijn hoofd zit, ook krijg ik niet alles meer mee en is mijn verwerkingssnelheid trager; het verdoofd. Het is alsof ik de hele dag dronken ben. Maar het is oké. Mijn gedachtes verstommen en tergen me niet meer zo.

Bijzonder; dit schreef ik een jaar geleden. Voor mijn gevoel ben ik nog geen steek verder gekomen, toch zie ik ook wel in dat ik wel in het veranderproces zit. Ik ben me bewust van alle processen, dat is wat het lastig maakt. Ik ben zo hyper bewust van alles wat ik doe dat dat tegen me werkt. Voorbeeld: Het is normaal dat wanneer je in gesprek bent met iemand dat je de lichaamshouding gaat spiegelen. Dat is iets wat normaal onbewust gebeurt, het is een heel natuurlijk iets, bedoeld om een connectie te maken met een ander. Let er maar eens op; hoe meer je je verbonden voelt met de ander, hoe meer je gaat spiegelen.

Zelfcompassie, wat is dat? Compassie voor jezelf is niet echt anders dan compassie voor anderen. Denk er eens aan hoe je je voelt als je compassie met iemand hebt.  Eerst is het zo dat je merkt dat iemand op een of andere manier lijdt. Als je niet in de gaten hebt dat iemand het moeilijk heeft, kun je geen compassie voelen.   Ten tweede betekent compassie dat je zelf geraakt wordt door het leed van iemand anders; je hart reageert op diens pijn. Als dat gebeurt voel je warmte, zorgzaamheid, en de behoefte om de ander op een of andere manier te helpen of te steunen. Compassie betekent ook dat je begrip en vriendelijkheid biedt aan anderen als ze fouten maken of tegenslag ondervinden, in plaats van hen te veroordelen. Tot slot, als je compassie voor iemand voelt (in plaats van medelijden) betekent dit ook het besef dat lijden, falen en onvolmaaktheid een onderdeel is van de menselijke ervaring die we allen delen. Je beseft dat het jou ook kan overkomen. Zelfcompassi...

Vorige week heb ik de derde sessie van de EMDR therapie gehad. Ik doe dat nu wekelijks, donderdag a.s. is de vierde sessie gepland. Wat dat is, EMDR?