Depressie: Kindverstoting en de aankomende confrontatie

Mijn oma is overleden, de moeder van mijn vader. Vorige week mochten we met ons gezin afscheid nemen van haar, het was fijn dat dat nog kon dankzij de Stichting Wensambulance. Wel merk ik dat dit veel oud zeer oproept bij me. Bij het afscheid nemen zou mijn vader ook aanwezig zijn, ik heb er niet van geslapen de dagen ervoor. Ik zag (en zie) ontzettend op tegen wat het weerzien met hem bij mij teweeg brengt. (Maar gelukkig was hij die dag er niet bij.)

Mijn vader heeft toen ik dertien jaar was het contact met mij verbroken, er was geen plaats meer voor mij in zijn leven. Ik maakte ruzie met zijn nieuwe vrouw en verpestte zijn huwelijk naar zijn zeggen. De jaren erna had ik mijn eerste depressie en was ik voor het eerst suïcidaal, het heeft nogal wat impact op je zelfbeeld wanneer je als ongewenst bestempeld wordt.

Automatisch was het contact met zijn kant van de familie ook weg, het was erg pijnlijk in een klap zoveel te verliezen. Ik snapte het ook wel, mijn vader is hun broer en kind, ik sta wat verder van hen af natuurlijk. Zij zien vast dat wat mijn vader ook ziet in mij dacht de dertienjarige ik, namelijk dat ik vooral een last ben, overtollig, overbodig. Niet iemand waar je actief contact mee gaat zoeken. Er is nog een keer een familieweekend geweest toen ik een jaar of vijftien/zestien was waarbij ik ook mee mocht, toen heeft mijn oma een poging gedaan om de relatie tussen mijn vader en mij te herstellen maar dat is niet gelukt.

Het was pas na vele jaren dat ik er achter kwam dat mijn vader niet eerlijk geweest is naar zijn familie, hij had hen verteld dat ik degene was die geen contact meer wilde en dat het mijn keuze was niet meer te komen. Dat ik PTSS heb omdat mijn vader mij mishandelde wist ook niemand tot ik per ongeluk eens een tante tegen het lijf liep in een winkel hier. "Goh, lang niet gezien, hoe gaat het met jou?", ik zat toen nog niet zo lang thuis en het floepte er zo uit dat het niet zo goed met me ging. Depressie, PTSS; "Hoe dat zo dan?"Nou, lang verhaal maar o.a. dus door mijn vader en zijn losse handjes. "Nooit geweten".

Het contact wat ik had met mijn opa en oma was een kaartje met kerst en een met mijn verjaardag, wat later toen ik zelf een auto had ging ik er af en toe op visite. Wel was ik elke keer doodsbang dat mijn vader precies net toevallig er op visite zou zijn als ik langs kwam (nadat dat dus een keer voorgevallen was). Maar echt contact, zoals ik het me voorstel dat je met een opa en oma hebt, is het nooit geworden. Het initiatief kwam alleen vanuit mij, opa en oma kwamen nooit bij ons langs (en wel bij een nicht die ook in mijn woonplaats woont bijvoorbeeld).

Toen mijn opa overleed drie jaar geleden vond ik het vreselijk moeilijk om weer geconfronteerd te worden met mijn vader maar nog meer om te horen en zien hoe zo'n leuke en toffe opa het was voor de andere kleinkinderen. Hoe fijn het was om op hem te kunnen bouwen, alle foto's van gezellige familie-uitjes, alle leuke anekdotes over hem. Ik was erg verdrietig om zijn dood maar ook om dat wat had kunnen zijn, dat wat mij afgenomen was doordat mijn vader mij verstoten had en mij zijn familie ook afgenomen had.

Nu ben ik vooral heel erg boos. Woedend, ik zou het liefst met spullen gaan gooien nu, ik zit te trillen van woede. Zaterdag is de crematie van mijn oma en ik zie er vreselijk tegenop. Tegen het weerzien met mijn vader, met de rest van de familie die ook deed alsof ik niet bestond en tegen de verhalen en anekdotes over mijn oma, al die dingen waar ik ook zo graag deel van uit had willen maken.

Dat het een optie is om niet naar de crematie te gaan was nooit bij me opgekomen totdat een vriendin me vroeg waarom ik er naartoe wil gaan. Wat brengt het mij, behalve stress, angst, verdriet en andere nare gevoelens? Voor wie ga ik heen; voor mijn oma die daar niets van mee krijgt, want ja, ze is al dood? Voor mijn familie, die ik naar alle waarschijnlijkheid nooit meer ga zien? Nu mijn oma weg gevallen is is er niets meer wat ons bindt. Meer dan een toevallige ontmoeting in een winkel hier in de regio zal het niet zijn.

Ik wil me niet een slachtoffer voelen, ik wil sterk zijn, ik wil me niet laten kennen, ik wil niet dat mijn vader wint en ik wegblijf om hem. Ik denk dat dit zo hoort dus ga ik. Ik wil niet spijt krijgen achteraf dat ik niet geweest ben (dat is wat anderen zeggen als reden om wel te gaan). Ik wil niet dat de familie mij een stomme trut vindt omdat ik niet op de crematie van oma kom.

Ik vind het vreselijk ingewikkeld om een keuze te maken. Kan ik voor mijzelf kiezen nu en niet gaan? Kan ik leven met die beslissing, alsof ik oma in de steek laat door niet te komen? Ik wil ook zo vreselijk graag onderdeel zijn van die familie, maar dat gaat toch niet gebeuren. Wat ik echt zoek, een ouderfiguur en een warme familie waar ik als vanzelfsprekend een onderdeel van ben ga ik daar niet vinden. Maar ik wil het zo ontzettend graag. Ik wil gezien worden, geliefd zijn, gewenst zijn, erbij horen.

Niet te veel zijn, een last zijn, overbodig zijn. Drie├źntwintig jaar later voel ik me nog steeds zo. Als er een ouder mist mis je een basis. Die primaire behoefte, een ouderfiguur, is zo intens groot dat dat verlangen altijd zal blijven. Niets kan dat vervangen. De loyaliteit die je voelt naar je ouders is bijzonder groot, zelfs als je mishandeld/genegeerd/verstoten wordt. Bizar toch?

Reacties