Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Er worden posts getoond met het label ADHD

Terugblik: Twee weken nieuwe situatie

Het is alweer 14 mei, dat betekent dus dat vriendlief nu al twee weken lang fulltime thuis is en de PGB voor onze oudste zoon doet. Hoe dat gaat en of het brengt wat we er van verwacht hadden?

Week van de jonge mantelzorger

Wist je dat het deze week (4 t/m 10 juni) de week van de jonge mantelzorger is? Door heel het land organiseren gemeentes en bedrijven activiteiten voor deze haast onzichtbare groep kinderen en jongeren.

Zelf-diagnosticeren. Waarom?

"Lekker gesport gisteren?"  "Ja man, ik heb nu echt wel last van MS, die spierpijn is niet te harden". "Wat is er aan de hand?"  "Last van darmkanker".  "Oh, dat meen je niet, wat afschuwelijk!"  "Ja, obstipatie hebben is echt naar". Dingen die je niet zult zeggen, omdat het een idiote vergelijking is. Bij diarree zeg je ook niet dat je meteen last hebt van de ziekte van Crohn, na een nachtje niet zo lekker slapen heb je ook niet meteen leukemie. Diagnoses stellen bij lichamelijke klachten en ziektes laten we over aan professionals, wat logisch is omdat zij er verstand van hebben en voor geleerd hebben.

Autisme: Uitslag van IQ test

Enkele weken geleden heeft mijn oudste zoon weer een IQ test gedaan, dit om te kijken of de huidige zorg nog steeds goed aansluit bij zijn niveau en behoefden. Ook is er een SEO (sociaal emotioneel onderzoek) afgenomen bij ons ouders en zijn persoonlijk begeleider. Vorige week kreeg ik de uitslag.

Depressie: Schrijven als therapie

Verlammend. Het gevoel van leegte. Het voelt onoverkomelijk. Ik kan mezelf nergens toe zetten, normaal ga ik 's ochtends hardlopen maar het lukt me niet om van mijn stoel af te komen en me te gaan omkleden.

Budgettip: Wiebelkussen voor mijn ADHD-er

Op het KDC waar mijn oudste naartoe gaat heeft hij sinds een tijdje in overleg met de fysiotherapeut een wiebelkussen voor op zijn stoel. Dit helpt hem met zijn concentratie en zijn onrust wat te reguleren. Ik was vanmorgen in de stad en kwam bij de Kruidvat een balanskussen tegen, tussen de sportartikelen van Leontien van Moorsel. Het lijkt exact op het kussen dat L. gebruikt op het KDC, ik heb er één voor hem meegenomen voor thuis. Hopelijk helpt het hem ook bij de maaltijden thuis om wat lichamelijke onrust weg te nemen.

Autisme: Het vergeten kind

Mijn twee fantastische zoons, het plezier spat er vanaf bij deze foto.  Rechts staat R., hij is drie jaar en gaat met veel plezier naar de peuterspeelzaal. Omdat zijn moeder een ernstige depressie heeft én hij een broer met beperkingen heeft, heeft hij een indicatie en mag hij vier dagen per week "spelen bij de kindjes", zoals hij het zelf noemt. Hij kan niet wachten totdat hij vier jaar is en naar de Parkschool mag. Elke dag vraagt hij wanneer hij 4 wordt, hij is echt toe aan school. Links staat L., hij is zeven jaar en gaat niet naar school maar naar het kinderdagcentrum. Dat is een behandel- en begeleidingscentrum voor kinderen die om uiteenlopende redenen niet naar school kunnen. Gek hè eigenlijk, elk kind heeft recht op onderwijs, maar voor mijn kind geldt dat niet, hij heeft een vrijstelling van onderwijs tot zijn 18e verjaardag. We moesten dit aanvragen, omdat er geen school is die onderwijs kan bieden wat passend is voor mijn zoon. Snap je dat nou? Passend on...

Depressie: 1 jarig bestaan van mijn blog vandaag!

Leuke functie hè van Facebook, dat ze jouw herinneringen bij je onder de aandacht brengen. Vandaag is het precies één jaar geleden dat ik mijn eerste blogpost schreef. Een jaar later kan ik zeggen dat ik erg blij ben dat ik de stap heb genomen om dit op te starten. Het heeft mij zoveel gebracht! Vooral de blogs over autisme en m'n depressie worden veel gelezen, het verbaast me nog steeds hoe open mensen naar je worden wanneer je zelf ook open bent. Het blijkt dat er veel meer mensen zijn in mijn omgeving die hebben gekampt met psychische problemen (of dat nog steeds doen). Dat weet je niet van elkaar, omdat het niet makkelijk lijkt om er over te praten. Toch, terugkijkend op het afgelopen jaar is dat wat mij er vooral doorheen geholpen heeft, de compassie en empathie van iedereen die reageert en het besef dat ik niet de enige ben. Dat maakt dat ik me een stuk minder eenzaam en waardeloos voel. Ik ben er nog lang niet, ik weet wel meer wie ik echt ben en wat ik wil. Of nou j...

Autisme: ADHD komt door falende ouders

Ik doe de hele week al mijn best om het naast mij neer te leggen, maar het lukt me niet. Het vreet aan me, ik lig er wakker van. De discussie rondom ADHD is weer hoog opgelaaid, het ene na het andere artikel verschijnt waarin de ouders worden aangewezen als de zondebok voor het ontstaan van ADHD bij kun kinderen. Ook op tv is er elke dag wel iemand die zijn mening klaar heeft over de tekortkomingen van de ouders Het is de achterbankgeneratie , de prinsjes en prinsesjes die overal naartoe gereden worden en overal hun zin in krijgen. "Kinderen met een druk temperament ontwikkelen ADHD als ouders niet streng genoeg zijn"... "En als ze dan zo'n etiket krijgen, kunnen ouders hun handen eraf trekken."

Bijzonder mooi initiatief: Berendekens

Heel af en toe tref je ze, een paar ontzettend bijzondere mensen. Er is een groep vrouwen met een gezamenlijke hobby, namelijk haken. Zij zijn op het idee gekomen om berendekens te gaan haken voor een speciale doelgroep: Alle kinderen die om wat voor reden dan ook het moeilijk hebben en extra liefde en warmte kunnen gebruiken. Het is ongelofelijk, maar ze doen dit vrijwillig. Sterker nog, alle kosten die ze maken betalen ze uit eigen zak! Ik wist niet dat altruïsme nog bestond in de huidige maatschappij, maar deze vrouwen bewijzen dat dat wel degelijk het geval is.