Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Er worden posts getoond met het label antidepressiva

Chronische rouw, levend verlies & gestopt met antidepressiva

Het is alweer een tijdje geleden dat ik geschreven heb over hoe het met me gaat, qua depressie. Sinds mei dit jaar werkt vriendlief thuis en neemt hij dankzij een pgb de zorg voor onze oudste op zich fulltime. Ik schreef halverwege mei deze blogpost erover, ik voelde toen vooral opluchting. Opluchting dat ik het niet allemaal alleen hoefde te bolwerken, dat ik een beetje op hem mag leunen en de zorg af en toe even wat uit handen kan geven.

Depressie: De laatste loodjes wegen het zwaarst

Ik kan niet meer. Het lukt niet, er komt niets uit mijn handen. Ik kan alleen maar huilen. Ik ging een rondje hardlopen, maar dat maakte de situatie erger in plaats van beter. Al hardlopend probeer ik alles op een rij te zetten maar mijn gedachtes gaan er vandoor in allerlei nare fantasieën en gruwelijke scenario's spelen zich als een film af in mijn hoofd.

Hardloop-dag, maar geen zin? Dit helpt (voor mij).

Ik loop graag hard. Nou ja,over het algemeen dan. Er zijn ook dagen, vooral de laatste tijd, dat ik totaal geen zin heb en niet vooruit te branden ben. Hardlopen is goed tegen de depressie en angststoornis. Het is goed tegen de extra kilo's die ik erbij heb gekregen door een combinatie van emotie-eten (jezelf volstoppen zodat je even niets voelt), vergrote eetlust door de medicatie (antidepressiva en antipsychotica) en flinke alcoholinname (ook weer om te verdoven, even niets voelen). Klinkt heftig zo, maar dit is nu mijn realiteit. Ik probeer om de dag hard te lopen. Sinds kort doet vriendlief met me mee op aanraden van zijn therapeut en rennen we samen een rondje op zijn vrije dagen. Maar wat nou als het je hardloop-dag is en je echt zo geen zin hebt?

Depressie: Adviezen, Sophie Hilbrand en een OPS.

"Je moet gewoon van jezelf leren houden!" "Je moet niet alles zo persoonlijk opvatten. Zet je er overheen." "Je moet gewoon de situatie accepteren." "Je moet gaan sporten, door de endorfines kom je wel uit je depressie." "Je moet gewoon weer aan het werk gaan, dat is goed voor je eigenwaarde." "Je moet gezond gaan eten, je bent wat je eet. Eet je troep, dan voel je je slecht." "Je moet matigen met cafeïne, een cafeïne-verslaving zorgt ook voor somberheid." "Je moet alcohol laten staan, je voelt je even goed en kunt dan in slaap vallen, maar je slaapt lichter en minder goed en de nare gevoelens komen erna dubbel zo hard terug." "Je moet geen medicatie slikken, dat is maar onzin! En verslavend!" "Je moet CBD olie nemen, dat is veel beter dan die drugs die de psychiater voorschrijft." Of visolie en andere supplementen, schijnt ook bij heel veel mensen te werken.

Depressie: Medicatieaanpassing

Sinds enkele dagen is mijn medicatie dosering verhoogd en heb ik nu medicatie om te kunnen slapen. Want het ging echt niet goed. Het is doodeng wanneer je niet kunt vluchten voor je eigen gedachtes, je niet meer kunt slapen en de hele dag overvallen wordt door de stem die zegt dat je er een eind aan moet maken omdat je een te grote last bent voor deze wereld. Ik zie de wereld wat troebeler nu, alsof er een mist in mijn hoofd zit, ook krijg ik niet alles meer mee en is mijn verwerkingssnelheid trager; het verdoofd. Het is alsof ik de hele dag dronken ben. Maar het is oké. Mijn gedachtes verstommen en tergen me niet meer zo.

Depressie: Schrijven als therapie

Verlammend. Het gevoel van leegte. Het voelt onoverkomelijk. Ik kan mezelf nergens toe zetten, normaal ga ik 's ochtends hardlopen maar het lukt me niet om van mijn stoel af te komen en me te gaan omkleden.

Depressie: Brief aan mijn vader

Hallo Jan, Wat nou de reden was dat je enkele maanden geleden een vriendschapsverzoek op Facebook stuurde, ik ben er nog niet achter. Ik snap het namelijk niet. Was het een foutje, heb je toen je een profiel aanmaakte op Facebook gewoon maar iedereen die je kende toegevoegd? Had je er echt over nagedacht? Het lijkt er op dat je geïnteresseerd was om in contact te komen. Ineens ging je foto's  en statussen liken op mijn profiel. Elke keer dat ik je naam weer voorbij zag komen was ik uren, soms dagen van slag. Mijn broertje heeft je meteen geblokkeerd, ik kon dat niet. Ondanks alles was er toch nog een soort van sprankje hoop denk ik. Ik heb je vriendschapsverzoek niet geaccepteerd. Ik kon en kan het niet. Nu is de keuze aan mij; ik wil jou niet meer in mijn leven. Je hebt iets stuk gemaakt in mij wat niet meer te helen valt, namelijk mijn geloof in onvoorwaardelijke liefde. De keren dat ik klappen kreeg omdat ik niet rechtop zat of netjes genoeg met mijn bestek at. De keren da...

Depressie: Geluk komt uit een potje

Steeds vaker lees ik dat men het slikken van antidepressiva maar onzin vindt, het wordt véél te snel voorgeschreven, mensen grijpen meteen naar een pilletje zonder actief naar een alternatief te zoeken, enzovoort. Zoals men dat ook zo hard roept over kinderen met ADHD die medicatie slikken . "Tegenwoordig heeft iedereen wel wat", "Ouders voeden niet meer op tegenwoordig" of "Ouders zijn gemakzuchtig". Vaak lukt het me wel om het naast me neer te leggen, niet altijd. Dat is met name het geval wanneer het mensen zijn die dichtbij je staan die zoiets zeggen of wanneer het iemand is met aanzien, zoals een bekende psychiater die nu veel in de media verschijnt met zijn boek over dit onderwerp. De algemene norm lijkt te zijn dat je geen medicatie meer mag slikken. Het is een zwaktebod, er zijn genoeg alternatieven. Je moet je levensstijl veranderen, dat lukt je niet met een pilletje. Waarom voel ik me zo ontzettend aangesproken en twijfel ik door d...