When it's dark look for stars

Hoe vergaat het jullie, nu we behoorlijk wat minder bewegingsvrijheid hebben en veel wat vanzelfsprekend is ineens is weggevallen? Sinds maandag is Roan thuis, sinds dinsdag Liam ook en dat vergt toch wel wat aanpassingen.

Het nieuwe jaar is alweer een tijdje aan de gang, de kerstvakantie en alle onrust wat daar bij hoort is weer achter de rug en iedereen zit weer in zijn normale ritme. Heerlijk, de structuur is weer terug. Liam gaat daar een stuk beter op dan de onrust van de extra kinderen bij het KDC door vakantieopvang en de wisseling van het personeel dat, heel logisch, ook vakantie opneemt in de feestdagenperiode.

Terug van weggeweest: Mijn blijmakers! Want hoe donker het ook is, er zijn altijd lichtpuntjes te vinden. Zo ben ik er ooit mee begonnen, toen mijn depressie mij verlamde en ik het liefst wilde oplossen in het niets, om mijzelf te trainen te kijken naar dat wat er wel goed is in mijn leven. Een burn-out, depressie en PTSS krijg je niet vanzelf en het gaat ook niet vanzelf weer over. Daar zijn heel veel therapiesessies, soorten medicatie en vooral heel veel tijd voor nodig. Ik ben er nog niet, maar het pad waar ik nu op zit lijkt omhoog te gaan, uit de diepe donkere teerput. Of ik ben nog gewoon helemaal high van de adrenaline doordat ik 4 dagen geleden gewoon in mijn eentje de halve wereld over gevlogen heb. Ik heb het gevoel dat ik de hele wereld aan kan nu. Yeah!

Morgen is mijn jongste zoon jarig. Ik ben al dagenlang bezig met de voorbereidingen ervan; welke taarten ga ik maken, waarop gaat hij trakteren? Ik wil iets wat aanspreekt, maar ook veganistisch is. Ook moet het enigszins verantwoord zijn, en natuurlijk ook creatief, want dat ben ik tenslotte toch wel en dat moet ook blijken uit de traktaties. Het zijn ook mijn oud-collega's, ik heb ook op die school gewerkt, ik wil de perfecte-verantwoorde-en-toch-ook-leuke-traktatie maken natuurlijk. Kortom, het aandachtspunt zou moeten zijn: Vindt R. het leuk en lekker? En is nu geworden "ik wil niet falen, ik hoop toch zo dat iedereen mij leuk/creatief/etc. vindt".

Vandaag is L. jarig, hij is alweer 7 jaar geworden. 7 jaar! Zijn kalenderleeftijd klopt totaal niet met zijn (sociaal) emotionele leeftijd; toen ik hem enkele weken geleden vroeg hoe oud hij is ("twee") en hoe oud hij wordt als hij jarig ("drie") dacht ik, dat past inderdaad beter lieverd. Ik vroeg hem ook of hij een feestje wilde geven, bij "Cowboys en indianen" (hebben we een kinderfeestje gehad van een groepsgenootje van hem, dat ging zo ontzettend goed dat we hadden voorgenomen dit ook te doen). "Ja!" Wie mag er dan komen? Daar moest hij even over nadenken. Ik verwachtte een opsomming van zijn groepsgenoten, die waren er tenslotte de laatste keer dat we er waren ook bij maar het antwoord verraste me enigszins: "Ik!" Natuurlijk lieverd, maar wie nog meer dan? Wie is jouw vriendje? Weet je wat een vriendje is L.? Iemand die je lief vindt en met wie je graag speelt. "R. (broertjes naam)". "Papa en mama ook en M. (...