When it's dark look for stars

Nog maar een paar dagen en dan ben ik jarig. Vijfendertig jaar word ik dan. Dat soort momenten laten me even stil staan en overpeinzen. Vijfendertig jaar. Waar sta ik nu in mijn leven, wat heb ik bereikt? Wat vind ik belangrijk, welke lessen heb ik het afgelopen jaar geleerd? En natuurlijk kwam de vraag ook al: Wat wil je voor je verjaardag? Ik schreef er al eens eerder een blog over, twee jaar geleden .

Wat voor een cadeau geef je nou aan je moeder die getrouwd is? Wat geef je aan een kersvers bruidspaar?  Of een stel dat een huwelijksjubileum viert?  Of iemand die een leeftijdsmijlpaal bereikt?  Ik vond een gepersonaliseerd  krijtbord wel een leuk en origineel cadeau. Helemaal passend bij de trend van handletteren; stoer en uniek.

  Zondag vierden we de verjaardagen van vriendlief (36 jaar) en zoonlief (alweer 9 jaar!). Ik had me voorgenomen me ditmaal niet zo druk te maken en de lat wat minder hoog te leggen voor mijzelf door de taarten gewoon te kopen. Uhuh. Maar dat kon natuurlijk echt niet, vegan taarten zijn hier in Zuidoost-Drenthe niet zo in een winkel te kopen en gewoon een slagroomtaart kopen knaagt te veel aan mijn geweten. Ja, ik kan het mezelf best lastig maken. Afijn, hét moment om ook eens te gaan experimenteren (absoluut niet natuurlijk, beetje dom van me. Als iets je stressniveau wel verhoogt is dat wel het risico op falen, de dag voor het feest). Desalniettemin ben ik aan het bakken geslagen en heb ik alle drie de taarten weten te maken in één zaterdagochtend. Viel achteraf toch allemaal behoorlijk mee. 😇

Voor zijn verjaardag mocht mijn jongste zoon voor het eerst trakteren op school! Het heeft wel wat hoofdbrekers en enkele slapeloze nachten gekost (ik droomde over blauwe botercrème, zo was ik er mee bezig), maar het was zeker geslaagd. Het is eigenlijk niet moeilijk te maken, het resultaat is spectaculair. Mijn zoon was er ongelooflijk blij mee, dat is natuurlijk het allerbelangrijkst.

  Voor de verjaardag van mijn jongste zoon maakte ik een heel speciale taart. Hij is stapelgek op regenbogen, eenhoorns en hartjes; dus dit is bij uitstek een geschikte taart dacht ik. Oh, dat koppie toen hij de taart zag, hij sloeg zijn hand voor zijn mond uit verbazing. Ge-wel-dig. Alle kinderen (en volwassenen) waren erg onder de indruk. En, niet onbelangrijk, hij smaakt ook nog eens prima.

Voor mijn verjaardag maakte ik zelf 3 vegan taarten , ze vielen allemaal goed in de smaak. Maar deze chocoladetaart in het bijzonder! Zelfs degene die niet van pure chocolade houdt vond hem heerlijk. Dit is met stip de lekkerste chocoladetaart die ik ooit geproefd heb durf ik te stellen. Hij is machtig, dus snij hem vooral in kleine puntjes. ;)

"Ik hou van je", zei vriendlief en voor het eerst in de ruim vijftien jaar dat we nu samen zijn geloofde ik hem. Ik geloofde dat hij het oprecht meende. Ik geloofde dat ik daadwerkelijk iets toevoegde aan zijn leven, dat het leven mét mij echt leuker is en meerwaarde heeft. Ik geloofde ook dat het voor de kinderen beter is als ik er wel ben, in plaats van wat de depressie mij al vier jaar influistert; "je bent een belasting voor deze wereld, ook je kinderen zijn beter af zonder je. Wat hebben ze aan een labiele moeder die om de haverklap huilt. Die het voorbeeld geeft dat jezelf haten normaal is. Die bij elk compliment meteen zichzelf naar beneden moet halen en dat compliment moet ontkrachten". De mist klaarde op, het ademhalen ging als vanzelf en het werd af en toe zelfs stil in mijn hoofd die dag. De continu mijzelf bekritiserende stem verstomde, er was ruimte voor zelfcompassie. Nou moet ik ook zeggen dat ik de hele dag en de dag erna bezig ben geweest, ...

Voor mijn verjaardag maakte ik 3 taarten. Dat doe ik al jarenlang, zelf de taarten maken, maar dit jaar was de eerste keer dat ik volledig vegan taarten maakte. Ik wilde de visite laten proeven dat plantaardig eten echt niet betekent dat je inlevert op smaak; ook is het vegan leven zo'n deel van mijn identiteit nu dat ik het erg moeilijk vond om de normale monchou taart etc. te maken. Ik kan het mezelf enorm moeilijk maken, het moest natuurlijk perfect worden; maar het is goedgekomen. De taarten vielen unaniem in de smaak bij iedereen. Missie geslaagd dus! *Sorry voor de slechte foto's, maar ik was zo gestrest dat ik eerst helemaal vergat om foto's te maken 😞

5 juli word ik alweer 33 jaar oud! En natuurlijk komt dan de vraag: "Wat wil je graag hebben voor je verjaardag?" Ja, wat wil ik eigenlijk? Ik doe mijn best geen overtollige spullen meer te kopen in het kader van minimaliseren en consuminderen. Naar de Action ga ik alleen met een boodschappenlijst, gewoon "even winkelen" doe ik al een poos niet meer. Nieuwe spullen kopen geeft een kick, maar die kick is maar kortstondig. Ik heb een periode gehad dat ik mijn verdriet probeerde weg te kopen; maar net als met eetbuien voel ik me na koopbuien ook altijd nog naarder na afloop. 't Is wat hè? Verder ben ik best wel gezellig, haha. Ik wil graag spullen waar ik echt wat aan heb en wat mee ga doen, een overzicht van wat ik zoal gevraagd heb en wat op mijn wensenlijst staat:

Vandaag is L. jarig, hij is alweer 7 jaar geworden. 7 jaar! Zijn kalenderleeftijd klopt totaal niet met zijn (sociaal) emotionele leeftijd; toen ik hem enkele weken geleden vroeg hoe oud hij is ("twee") en hoe oud hij wordt als hij jarig ("drie") dacht ik, dat past inderdaad beter lieverd. Ik vroeg hem ook of hij een feestje wilde geven, bij "Cowboys en indianen" (hebben we een kinderfeestje gehad van een groepsgenootje van hem, dat ging zo ontzettend goed dat we hadden voorgenomen dit ook te doen). "Ja!" Wie mag er dan komen? Daar moest hij even over nadenken. Ik verwachtte een opsomming van zijn groepsgenoten, die waren er tenslotte de laatste keer dat we er waren ook bij maar het antwoord verraste me enigszins: "Ik!" Natuurlijk lieverd, maar wie nog meer dan? Wie is jouw vriendje? Weet je wat een vriendje is L.? Iemand die je lief vindt en met wie je graag speelt. "R. (broertjes naam)". "Papa en mama ook en M. (...

En toen stond er ineens in L.'s boekje van het KDC een uitnodiging voor de verjaardag van een groepsgenootje. De jongen is zaterdag jarig en ze vieren het zaterdag en zondag. We zijn met het hele gezin uitgenodigd, ze zouden het erg leuk vinden als we langs willen komen. Wauw, hoe bijzonder is dat! Dat is de allereerste keer dat L. uitgenodigd wordt voor een verjaardag dat niet van een familielid is! Daar schiet ik dan wel even vol van. Is dit dan de eerste stap naar vriendschap? De jongen en L. hebben bijzonder veel overeenkomsten en zijn als water en vuur, ze hebben dezelfde interesses, wat bij het KDC vaak resulteert in ruzie om wie er op de fiets mag wanneer ze buiten zijn. Als ik R. naar de peuterspeelzaal breng of hem ophaal kan ik ze vaak op die afstand al horen joelen, haha. F. op de fiets, dan rent L. er achteraan. Of L. op de fiets, dan rent F. er achteraan. Ze kunnen niet met elkaar en niet zonder elkaar is wat ik hoor van de begeleidsters. Ze spelen naast in p...

5 juli was ik jarig, 31 ben ik geworden. Ik zag er om heel eerlijk te zijn behoorlijk tegenop, ik heb er nog aan gedacht om het gewoon maar niet te vieren. Alles wat geregeld moet worden, alleen bij de gedachte al werd ik zo overweldigd door angst en spanning, dat gaf al zoveel druk dat ik het niet meer zag zitten. Tsja, ook dat hoort bij mij ziekte. Toch heb ik het maar wel gevierd, omdat ik het toch ook wel heel fijn vind om iedereen weer te zien en te spreken, veel vrienden spreek je tegenwoordig haast alleen nog maar met verjaardagen omdat uitgaan er nu vrijwel niet meer bij is (oppas is meestal niet te vinden, financieel komt het niet altijd uit en vaak zijn we ook gewoon heel erg moe 's avonds).