When it's dark look for stars

Ik kan niet meer. Het lukt niet, er komt niets uit mijn handen. Ik kan alleen maar huilen. Ik ging een rondje hardlopen, maar dat maakte de situatie erger in plaats van beter. Al hardlopend probeer ik alles op een rij te zetten maar mijn gedachtes gaan er vandoor in allerlei nare fantasieën en gruwelijke scenario's spelen zich als een film af in mijn hoofd.

Heel gek, maar elke jaar in oktober, je kunt er de klok op gelijk zetten, is het moment dat het gedag van L. zo geëscaleerd is dat we zoeken naar hulp van buitenaf. Zo zijn we met extra medicatie begonnen in 2018, hebben we videointeractiebegeleiding gehad in 2017 en zijn we begonnen met logeerweekenden in 2016. Trigger Wat het nou is wat hem zo triggert hebben we altijd nog niet precies kunnen ontdekken. Is het de vakantieperiode die drukker en anders dan anders is bij het KDC? Is het juist weer de omslag naar de normale groep in september met de vaste begeleiders en kinderen die zorgen dat de naweeën van de drukte van de zomervakantie juist dan zich uiten? Is het de omslag naar de winterperiode, dat het sneller donker is 's avonds wat maakt dat L. minder goed in zijn vel zit? Wat is het toch?

Keuzes Het eind van de termijn van een jaar lang een domeinnaam plus hosting voor €1,-, dat wat je nodig hebt om een website in de lucht te houden, kwam in zicht. Tijd om te overdenken wat ik ga doen; blijf ik bij de betaalde variant www.lookforstars.nl of ga ik weer terug naar de gratis versie lookforstars.blogspot.nl?

Sint Maarten Hij wilde zo graag lampion lopen, L. Hij had bij het expertisecentrum al geoefend, ze waren naar een verzorgingstehuis in de wijk geweest met zijn allen met de lampionnen. Zijn vriendje kwam ook bij ons om mee te lopen, wij wonen in een kindvriendelijke woonwijk; zij ergens achteraf met 1 stel buren. Thuis hebben we ook nog het liedje geoefend wat hij ging zingen en hij zong dit jaar voor het eerst ook daadwerkelijk mee. De rugtas was mee, achterstevoren om, op zijn buik, omdat het makkelijker is de snoepjes erin te doen. Snoepjes die hij helemaal niet eens lust, "maar die zijn voor R." We spraken af dat hij de snoepjes met mij zou ruilen voor pakjes crackers, die eet hij zo graag.

M'n oudste zoon en ik, hij was uitgeput na 13 km wandelen. De schat.  We zijn een midweek naar de Veluwe geweest met zijn vieren. Heerlijk en broodnodig. M'n oudste heeft een onderwijsontheffing, omdat zijn stoornissen en gedrag zo complex zijn dat school niet mogelijk is. Nog maar enkele weken geleden hebben we afscheid moeten nemen van het perspectief van onderwijs, dat dat hetgeen is waar we naartoe werken. Emotioneel valt me dat behoorlijk zwaar. De jongste is nog geen 5 en is nog niet officieel leerplichtig, reden genoeg om nu even een midweek er tussenuit te gaan met zijn vieren, dat doet ons alle vier altijd ontzettend goed. Buiten het seizoen is het een stuk rustiger, de kans op een geslaagde vakantie wordt voor L. dan een stuk groter.

Vreselijk, de spanning en onzekerheid die nu al maanden duurt met betrekking tot de zorg voor L. vanaf 1 januari 2015. Het hele stelsel gaat op de schop, prima, maar waarom in vredesnaam moet dat in zo'n korte tijd gerealiseerd worden? Het is toch mensonterend dat je mensen halverwege november nog niet verteld hebt waar ze in januari aan toe zijn?