When it's dark look for stars

Anderhalf jaar geleden is Liam gevallen op zijn voortanden en waren we bang dat ie ze beiden zou verliezen. Dat verhaal lees je hier.   Bij het terugplaatsen werd gezegd dat er wel ter zijner tijd wortelkanaalbehandelingen nodig waren om de tanden te behouden en die tijd was aangebroken. We zijn inmiddels met Liam bij het Centrum Bijzondere Tandheelkunde in Zwolle, daar heb ik hem naar door laten verwijzen door mijn tandarts omdat de specialistische verstandelijk gehandicapten tandarts in Emmen ineens niet meer werkzaam was in de tandartspraktijk en er geen andere specialist was na zijn vertrek. Na 4 afspraken elke keer een andere tandarts te hebben gezien die niet wisten hoe om te gaan met Liam was het klaar voor mij, tijd voor de echt specialistische zorg, dan moeten we er maar wat verder voor rijden.

Soms kan een tegenvaller een domino-effect hebben. Dat was zeker het geval die donderdagavond dat Liam viel en zijn tand verloor. Het was de eerste week na de zomervakantie, Roan had zijn introductieweek van het Hondsrugcollege en deze dag was hij naar een klimpark in Grolloo geweest. Ik haal en breng heb elke dag, omdat ik hem nu nog wel wat jong vind om elke dag alleen met de trein en de bus naar school te gaan; in de eerste maand is hij al 3 keer zijn iPad vergeten, heeft ie zijn telefoon al verloren en vergeet hij ook regelmatig zijn kluissleutel en gymspullen. Een negenjarige moet het ook allemaal nog leren te organiseren (deze negenjarige in elk geval nog wel) en heeft daarbij echt wel onze ondersteuning nodig. Ik vrees dat we hem anders regelmatig uit Zwolle moeten halen omdat hij zijn station vergeten is, hij kan ook erg opgaan in zijn telefoon, zodanig dat ie zijn omgeving vergeet.

De optie van Facebook dat je herinneringen kunt zien van deze dag vorig jaar of enkele jaren terug vind ik een heel leuke optie.  Heel toevallig gingen we vandaag 3 jaar geleden ook naar de tandarts met L., toen nog mijn eigen tandarts. Inmiddels zitten we bij een speciale tandarts verbonden aan het ziekenhuis omdat mijn tandarts het niet meer aandurfde met L., ondanks dat hij een speciale angsttandarts is. 

 Donderdag was het een heel warme dag. Een heel stressvolle dag ook; er stond namelijk een tandartsbezoek gepland. L. zag er heel erg tegenop, was bang en snapte het allemaal niet zo goed; wat resulteerde in boosheid en agressie. Door middel van een informatieboek over de tandarts hebben we het hele proces doorlopen met hem; wat er gaat gebeuren, in welke volgorde en wat er van hem verwacht wordt. Dat leek hem rust te geven. Ik moest eerst naar de mondhygiënist en daarna naar de tandarts; vriendlief moest dus nog een half uur alleen in de wachtkamer wachten met twee stuiterende kinderen. Ik was na 20 min. klaar en L. kroop bij mij op schoot totdat we opgehaald werden.

 Al sinds zijn tweede verjaardag gaat L. met mij mee naar de tandarts. Het leek mij een goed idee om hem zo vroeg mogelijk eraan te laten wennen. Achteraf gezien maar goed ook dat we er zo vroeg mee zijn gestart, want het bleek een naar wat leek onoverkomelijk probleem te zijn om L. in zijn mond te laten kijken. Elk half jaar gaat hij trouw mee naar de controle, maar het duurde 3 jaar voordat we hem zover kregen dat hij in de stoel ging zitten, zich in zijn mond laten kijken wat tot nu toe nog niet gelukt. Het begon al gestrest voor mij, door wegafzettingen moesten we omrijden en kwamen we 5 minuten te laat binnen. De telefoniste was in gesprek natuurlijk, dus moesten we maar afwachten of we nog aan de beurt zouden komen. En wachten is iets waar L. niet zo goed in is. De spanning bouwt zich op, stil zitten kan hij niet, alles is vreselijk spannend en indrukwekkend voor hem. Gelukkig word ik na 5 minuten toch nog geroepen en gaan we allemaal naar binnen. Ik ga als eerste in de ...