When it's dark look for stars

Soms kan een tegenvaller een domino-effect hebben. Dat was zeker het geval die donderdagavond dat Liam viel en zijn tand verloor. Het was de eerste week na de zomervakantie, Roan had zijn introductieweek van het Hondsrugcollege en deze dag was hij naar een klimpark in Grolloo geweest. Ik haal en breng heb elke dag, omdat ik hem nu nog wel wat jong vind om elke dag alleen met de trein en de bus naar school te gaan; in de eerste maand is hij al 3 keer zijn iPad vergeten, heeft ie zijn telefoon al verloren en vergeet hij ook regelmatig zijn kluissleutel en gymspullen. Een negenjarige moet het ook allemaal nog leren te organiseren (deze negenjarige in elk geval nog wel) en heeft daarbij echt wel onze ondersteuning nodig. Ik vrees dat we hem anders regelmatig uit Zwolle moeten halen omdat hij zijn station vergeten is, hij kan ook erg opgaan in zijn telefoon, zodanig dat ie zijn omgeving vergeet.

Sint Maarten Hij wilde zo graag lampion lopen, L. Hij had bij het expertisecentrum al geoefend, ze waren naar een verzorgingstehuis in de wijk geweest met zijn allen met de lampionnen. Zijn vriendje kwam ook bij ons om mee te lopen, wij wonen in een kindvriendelijke woonwijk; zij ergens achteraf met 1 stel buren. Thuis hebben we ook nog het liedje geoefend wat hij ging zingen en hij zong dit jaar voor het eerst ook daadwerkelijk mee. De rugtas was mee, achterstevoren om, op zijn buik, omdat het makkelijker is de snoepjes erin te doen. Snoepjes die hij helemaal niet eens lust, "maar die zijn voor R." We spraken af dat hij de snoepjes met mij zou ruilen voor pakjes crackers, die eet hij zo graag.

Social media zijn erg leuk en vergroten mijn wereld enorm, maar steeds vaker loop ik er tegenaan dat bij een aantal mensen, wanneer ze anoniem kunnen reageren, de grenzen van fatsoen weg zijn en heel naar kunnen reageren. Zo heb ik op Twitter iemand geblokkeerd omdat diegene, mij onbekend, op álles wat ik deelde negatief reageerde.

"Ik hou van je", zei vriendlief en voor het eerst in de ruim vijftien jaar dat we nu samen zijn geloofde ik hem. Ik geloofde dat hij het oprecht meende. Ik geloofde dat ik daadwerkelijk iets toevoegde aan zijn leven, dat het leven mét mij echt leuker is en meerwaarde heeft. Ik geloofde ook dat het voor de kinderen beter is als ik er wel ben, in plaats van wat de depressie mij al vier jaar influistert; "je bent een belasting voor deze wereld, ook je kinderen zijn beter af zonder je. Wat hebben ze aan een labiele moeder die om de haverklap huilt. Die het voorbeeld geeft dat jezelf haten normaal is. Die bij elk compliment meteen zichzelf naar beneden moet halen en dat compliment moet ontkrachten". De mist klaarde op, het ademhalen ging als vanzelf en het werd af en toe zelfs stil in mijn hoofd die dag. De continu mijzelf bekritiserende stem verstomde, er was ruimte voor zelfcompassie. Nou moet ik ook zeggen dat ik de hele dag en de dag erna bezig ben geweest, ...

Het blijft een rare gewaarwording en ik kan er nog niet mee omgaan; mensen tegen wie ik opkijk die mij als gelijkwaardig zien. Dat klinkt heel vaag en wellicht ook wel erg sneu, maar door de manier waarop mijn leven is verlopen heb ik geen vertrouwen in mijzelf en vind ik mijzelf erg minderwaardig ten opzichte van veel mensen. Heel veel mensen. Eigenlijk iedereen, ik kan altijd wel een reden verzinnen. Dat is ook haast wel knap te noemen.

Dat het niet goed gaat met L. heeft absoluut een wisselwerking op mijn gemoedstoestand; ik ben hyperalert, oververmoeid, somberder dan normaal en erg labiel. Ik verkeer in een continue staat van overprikkeling, ik ben me vreselijk bewust van wat ik doe/denk/zeg/voel, kan de prikkels moeilijk filteren. Dat verklaart wel de vermoeidheid en de enorme drang naar alcohol. Alcohol dempt de onrustigheid en maakt dat ik me wat kan ontspannen. Natuurlijk is dat helemaal niet goed en alleen een kortetermijnoplossing, het zal resulteren in gewichtstoename waardoor ik mezelf nog meer ga verafschuwen bijvoorbeeld. Ook gek dat ik zo gezond probeer te leven; plantaardig eten, veel sporten maar wat alcohol betreft is er geen rem bij mij. Wat als.. er zijn ontzettend veel wat-als-scenario's waar ik me druk om maak. Piekeren is zinloos, I know, maar het vervelende van mijn hoofd is dat het maar blijft malen en rondspoken.

Al weken zijn er voorbij gegaan sinds de laatste keer dat ik overvallen werd door suïcidale gedachten. Na 3 jaar overleven lijkt het dat ik weer wat toe kom aan leven. Ik kan genieten van een goed gelukt zelfbedacht recept, van een mooie bloem in de berm, van een rondje hardlopen met één van de jongens mee in de wandelwagen. Gisteren nam ik L. mee, we trokken nogal wat bekijks. Ik heb m'n muziek wat harder gezet en besloten me er niets van aan te trekken. L. vond het prachtig, ik ook. Een moeder-zoon-momentje, broodnodig ook. Dat hebben we nooit eigenlijk, altijd is R. er wel bij en moet hij de aandacht delen. Ik ben nog steeds emotioneel behoorlijk labiel, ik kan verschrikkelijk slecht tegen onrechtvaardigheid. Gisteren nog was het dat W. erbij was in de winkel, anders was ik echt volledig uit mijn plaat gegaan daar. Er klopte iets niet, ik kaartte dat aan bij de caissière maar die luisterde maar half en nam mij niet serieus. Ik wist zeker dat ik gelijk had en hield voet bij stu...

Hoewel halflang haar hem prachtig staat en het hem de juiste nonchalante look geeft, was het weer tijd voor een bezoek aan de kapper. L. heeft er een hekel aan als we aan zijn haar zitten, dus je kunt wel raden hoe het gaat als een onbekende dan zijn haar gaat knippen. Het haar borstelen 's ochtends is een crime, eigenlijk moet één hem vasthouden, terwijl de ander zijn haar borstelt. En dan is het alsnog verschrikkelijk om te zien hoe moeilijk L. dit vindt, het geschreeuw en gegil snijdt me door de ziel. Sowieso lijkt hij erg gevoelig te zijn voor prikkels aan zijn haar/hoofd. We hebben minstens 5 verschillende borstels geprobeerd, maar op elke reageerde hij hetzelfde. Wassen gaat met minstens zoveel moeite, ik heb nog een tijdje een poging gedaan om conditioner te gebruiken bij hem, maar dan moet zijn haar dus twee keer uitgespoeld worden, dat is echt te veel voor hem. Plus de extra hindernis is dat we tijdelijk geen douche hebben en we dus douchen in bad. Dat gaat nog wat la...

Wat ben ik ontzettend blij dat het 3 januari is; het is koud en miezerig weer, dat betekent dat men minder snel geneigd is naar buiten te gaan om het overgebleven vuurwerk af te steken. Want oh, wat had L. er een last van. Het is het onverwachte wat het zo verschrikkelijk moeilijk maakt voor L. om mee om te gaan. 't Arme kind heeft echt doodsangsten uitgestaan, vooral toen de achterburen op oudejaarsdag 's ochtends gingen knallen met een strijkerpistool. Ja echt. L. kroop over de grond van pure doodsangst, met gehoorbeschermers op zat ie onder de eettafel weggedoken. Dat snijdt door je ziel, die aanblik, die paniek in z'n ogen. Het lijkt wel of men dit jaar eerder begon met vuurwerk afsteken, vanaf de 29e was het eigenlijk het grootste deel van de dag een geknal. Ik snap dat niet iedereen een autistisch kind heeft wat panisch is voor onverwachte (harde) geluiden, maar er zijn toch regels voor het afsteken? Het leek of men bij ons in de buurt massaal had afgesproke...